Tentoonstelling in Kunstcentrum Hof de Bist van 16 april tot 9 mei 2010.

Beste vrienden, beste kunstminnaars, beste aanwezigen, 

Dit is een feestelijke avond die een “onvergetelijke” tentoonstelling inluidt: Hans Beers, die vanavond in Hof de Bist overwegend nieuw werkt toont - maar tegelijk een overzicht biedt van zijn eerdere werk - is dit jaar 40 jaar actief bezig als kunstenaar. Beers heeft in al die jaren een omvangrijk en uiterst divers oeuvre van uitzonderlijke kwaliteit opgebouwd. Ter gelegenheid van die verjaardag zijn we hier samen op deze prachtige locatie Hof de Bist.

Het wordt voor een inleider steeds moeilijker om kunstwerken te introduceren bij een publiek. Dat komt omdat wij in onze huidige maatschappij zodanig worden overstelpt door het beeld, dat er een heuse beeldcultuur is ontstaan. En tegelijk zien we in het dagelijkse leven steeds meer slordigheid, meer en meer goedkope beelden. Hier is er voor de kunstenaar een rol weggelegd: datgene in ere houden wat belangrijk is. Hier komen we tot de kern van de zaak: temidden van deze kunstwerken, uitingen van het eigen denken en voelen, vinden we een kunstenaar die deze taak op zich neemt. Hij voelt zich gedreven het beeld te behoeden voor het alledaagse, voor het goedkope dat we inmiddels zo gewend zijn. Deze taak, deze gedrevenheid is essentieel om op een ernstige manier vormgevend bezig te zijn, steeds opnieuw in staat te zijn iets op te bouwen dat van binnenuit komt, de drang om te scheppen - een voortdurende bewegingsstroom waaraan kunst onderhevig is. 

Dat ik vanavond deze fantastische kunstenaar bij u mag inleiden, terwijl hij in het verleden talloze malen werd ingeleid door mensen die zijn werk door en door kennen, is voor mij een grote eer.

Hans Beers is een grafische duizendpoot. Hij maakt gouaches, pastels, contétekeningen, wandkleden... en naar mijn eigen mening beheerst hij alle disciplines tot in het kleinste detail. Hij werkt vaak serieel, d.w.z. dat hij vaak eenzelfde thema verschillende keren herhaalt, maar dat telkens vanuit een andere invalshoek uitwerkt. Deze kunstwerken kunnen dan ook steeds zelfstandig staan. 

We kunnen Beers ook zien als een filosofisch kunstenaar, want telkens is er het onderzoek, de bezinning en nadien de reactie, in dit geval de creatie. Kunst is bij hem altijd zingevend, want het is zijn zoektocht naar communicatie, zijn liefde en zijn hartstocht. 

Hans Beers tracht de menselijke emotie en het menselijk denken in beeld te vangen. Zijn werk nodigt uit: er is steeds mogelijkheid tot inleving van de toeschouwer. Zijn beeld is een wapen, en zie dat niet in negatieve zin, maar denk aan de macht die kunstenaars hebben om hun ideeën te verkondigen. Hans Beers maakt handig gebruik van die “stille” wapens: hij is een geëngageerd kunstenaar die “toont” zonder een oordeel “op te dringen” maar ons tegelijk wel uitnodigt om zélf te oordelen. Het is aan ons om te ontdekken, te zien, te voelen wat hij ons aanreikt. Hans Beers wordt naar eigen zeggen geïnspireerd door de ideologische, morele en filosofische verschuivingen in ons wereldbeeld. Hij staat stil bij sociale aspecten in onze mensenwereld. Over zijn sociaal engagement zegt hij trouwens zelf: Ik wil niet dat men mij voorpraat, ik ben altijd op zoek naar eigen meningen, daarom wil ik ook niet dat iets me wordt opgedrongen, zoals je tegenwoordig in de pers ziet gebeuren.

Beers wordt getroffen door wantoestanden in onze maatschappij, vervolgens ergert hij zich, wordt hij uiteindelijk gedreven iets te ondernemen op zijn eigen manier - op de manier die eigen is aan de kunstenaar. Zijn ideologische en morele standpunten leren wij kennen door zijn werk. Ook religieuze waarden zijn soms aan de orde. Onrecht kan hij niet aanvaarden. Aan de lijdende mens gaat hij niet voorbij. Maar bij al dat lijden moet er ook een contrast zijn. We zouden als toeschouwer teveel overdonderd worden door alleen maar het grote lijden, het grote onrecht. Als contrast biedt Hans Beers ons de schoonheid. Zijn naakten mogen daarbij zeker ter sprake komen. Vrouwelijke naakte schoonheid, weergegeven met een verfijnd gevoel dat zo typisch is voor deze kunstenaar. 

Ik vroeg Hans Beers of hij eigenlijk ooit stilstaat bij z’n composities, want het viel me op dat er altijd een soort van ellips aanwezig is. Op de uitnodiging zien we het werk Reborn in the After Life. Ook in dat prachtige werk kunnen we zien dat er zich een centrum aftekent waar er vervolgens rond wordt gewerkt. Hans zegt zelf dat hij volledig intuïtief werkt en dat hij niet echt stilstaat bij de ellipsen en cirkels, maar dat hij wel bezig blijft met de cyclus van het leven. De kern van zo’n werk zouden we dus kunnen zien als de oorsprong van het leven. De cirkels zouden op een beweging kunnen duiden, een evolutie van de mens, de natuur, de kosmos. De draaiende kolk van menselijk leed waarin we allemaal wel eens in worden meegesleurd? Turbulent soms. Ook soms heel gepland. Maar altijd is er de evolutie en alles draait rond de mens. Reborn in the After Life is alweer een fantastisch mooi werk, en ik hoop dat het in een van jullie huiskamers een plaats mag vinden.

De werken van Hans Beers zijn geen gemakkelijke werken. Telkens weer is er het engagement van de kunstenaar dat op de voorgrond treedt. De technieken die hij hanteert zijn vaak een beproeving. Het lijkt wel alsof Hans Beers een kunstenaar is die moeilijkheden opzoekt. Maar als het resultaat er is, is er ook de voldoening. Hij is een kunstenaar die niets uit de weg gaat. 

In zijn werk heeft Beers altijd getracht een tussenweg tot stand te brengen tussen het geometrische en het figuratieve, zo zegt hij zelf. Je zou dus kunnen stellen dat hij voortdurend moet afwegen, voortdurend moet bijsturen en doseren. Deze wisselwerking toont enigszins een dualiteit die beheersing afdwingt. Maar die dualiteit zit volgens mij in meerdere aspecten van zijn werk. Die “tussenweg” moet ook altijd gevonden worden tussen de symboliek en de expressie. Tussen het emotionele en het beheerste. Tussen de duidelijk weergegeven beelden en de suggestieve elementen. Tussen de kleuren van licht en donker. Ik denk daarbij meteen aan de naakten in conté potlood, waarbij het niet inkleuren van één zijde van het kapsel bij ons de suggestie van zonlicht oproept. Er is ook een dualiteit tussen het symmetrische en het contrastvolle, tussen het dynamische en het verstilde.

 Ik geloof dat het een enorme inspanning van hem vraagt, telkens weer die tegenpolen met elkaar te verzoenen in een zorgvuldig opgebouwde compositie waarin de harmonie behouden blijft, waarbij de eenheid van het totaalbeeld centraal komt te staan, waarbij er een evenwicht is in kleur en vorm, waarin een gedoseerde gevoeligheid terug te vinden is. Puzzelen. Denken. Zien. Voelen. Een “moedig” kunstenaar zou je Hans Beers echt wel kunnen noemen. Het “streven” is hem eigen. Steeds weer streven naar de ultieme harmonie waarin alle elementen zijn vervat. Ook dat is engagement! 

Kijk naar de werken van Hans Beers, en u zult versteld staan. Kijk niet slechts één keer, kijk verschillende keren. Het zal een ontdekkingsreis worden die u zich nog lang zult herinneren. 

Ik dank u.

Suzanne Binnemans
(verkorte versie van de inleiding)