|
haar gezicht beneveld
als van een maan
die men zeer van op afstand
vermoedt met wallen en kloven
en ongevaarlijke kraters
haar gezicht een oase
eindelijk tot rust
geen angst meer geen spijt
niets dan het reiken
naar wat haar heden nog rest
zoetgoed op komst
of de nabijheid van iemand
die haar ze weet niet van waar
zo vertrouwd is
haar gezicht een zo zachte glooiing
bijna niets lijkt nu mateloos veel
wist niet dat het leven
zo onvervalst en zo simpel
met zo weinig toch
telkens weer sprankels
Rose Vandewalle
uit: Verwaaid,
De Oostakkerse Cahiers
http://www.deoostakkersecahiers.blogspot.com/
|
