ROGER NUPIE   -   Een overzicht

foto: Bert Bevers

ROGER NUPIE 

Roger Nupie organiseerde 20 jaar lang tentoonstellingen voor de vzw’s “Contact J” & “All Art is Quite Useless…”

Als dichter liet hij zich inspireren door beeldende kunstenaars en fotografen als Brigitte Balhan, André Berner, Patrick Cambien, Tim Ceustermans-Deschepper, Rita De Moyer (Denemarken), Leo Dutoy, Igmar Gerard (Curaçao), Ivo Herwijn, Tony Mafia (USA), Lucienne Stassaert, Bob Van den Bempt, Kris Van Dessel en Inge Van Dooren.

“De poëzie van Roger Nupie is een tonicum”, schreef “Het Laatste Nieuws” bij het verschijnen van zijn debuut Ivoren Weemoed, een bundel - uitgegeven door Uitgeverij Contramine van Tony Rombouts - die twee herdrukken kende en in Galerie Vecu te Antwerpen werd voorgesteld door Lucienne Stassaert.

Naast talloze bibliofiele uitgaven met beeldende kunstenaars verschenen ook nog de bundels Zo verander je van lichaam en Abrikozen voor Ali. 

Zijn poëzie is erg verscheiden: van weemoedig tot lichtvoetig, van sociaal geëngageerd tot uitgesproken erotisch.

Roger Nupie redigeerde de “Edith” reeks (poëziebundels van debutanten) en schreef recensies voor “De Vrijzinnige Lezer” en “De Houten Gong”. Hij is tevens lid van de Raad van Beheer van de VVL (Vereniging van Vlaamse Letterkundigen).

Als voorzitter van de  “International Dr. Nina Simone Fan Club” werkte hij mee aan zowel heruitgaven van de muziek van Nina Simone als de documentaire film “The Legend” en biografieën, alsook de productie “Goddam! Tribute to Dr. Nina Simone”.

Naast zijn medewerking aan “Als dit alles is”, een theaterperformance van Theater Meneer Zowenzo, is hij geregeld live te zien in programma’s met sopraan Kristina Meganck, dichteres Vera Beerten en pianist-componist Jules Gilles.

EEN ZUIDELIJKE KAMER

Speciaal Vlaanderennummer van Ballustrada (jaargang 6, 3/4) 

Uitgever:
Stichting Zeeuws Licht
redactieadres:
A.J.van der Veeke
Oranjestraat 24a
4532 BS Terneuzen

ISBN 90-74585-01-9
NUGI 300/310

JAN ARENDS 

1 

Als ik spreek
is er geen
stem meer

Louter luchtbellen
tussen de tanden
klokvast op elkaar 

In mijn keel
het schrappen
van zand op zand 

2 

Ik heb een kamer 

De kamer die ik heb
is mijn leven 

Waar ik me verschuil
waar ik me afzonder 

Als ik mijn kamer
verlaat
krijg ik lood
in de rug

3 

Ik heb een hoekje 

Het hoekje dat ik heb
is mijn leven 

Waar ik besta
waar ik me koester 

Als ik mijn hoekje
verlaat
heb ik geen
leven meer 

4

Ik had een levensgezel

De levensgezel die ik had
was mijn leven 

Wie was ik en
wat deed ik 

Ik haal geen
nieuwe levensgezel
in huis 

Ik weet dat wie
de nacht bij mij doorbrengt
geruisloos zijn vlucht beraamt 

Wie ben ik
en wat doe ik dan toch 

5

Ik schreef een gedicht 

Het gedicht dat ik schreef
was mijn leven 

Wie was ik en
wat schreef ik 

Ik schrijf nu
geen gedichten
meer 

Ik weet dat het
voor eeuwig
windstil blijft 

Wie ben ik
en wat schrijf ik dan toch

5

ZO VERANDER JE VAN LICHAAM

Uitgever: 

Pablo Nerudafonds vzw / Poëzie
St.-Clarastraat 16
8000 Brugge 

D/1993/4614/038
ISBN 90-5025-038-6

Inhoud van deze bundel   ( terug naar INHOUD 5)

Afscheid
Le plat pays
Week in Weimar
Slapen sliep ik
Duizend en één nachtdromen
Een kleine vioolmuziek
Een kleine pianomuziek
Hersenbloeding
De jonkvrouw met het penseel
Niets is aanweziger dan
Focus
Camille Claudel
Ik heb een kamer

AFSCHEID 

nog hooguit enkele maanden
en je brieven
worden schaarser 

Langzamerhand
wordt je moedertaal
een kleine kwelling 

Zo verander je
van lichaam 

Zo verander je
van taal

Ik drink geen
druppel meer
of minder 

Tot mijn geheugen
alles uitwist 

Behalve

5

LE PLAT PAYS 

1

Overdag leren we de leegte
uit het hoofd de loomheid 

’s Avonds voeren we rituelen op
het strelen van de dijen 

De maan ligt aan de schede
schraal als steeds 

Ons hijgen brengt
raad noch zaad 

2 

Oudjes glimlachen
schuchter
in schommelstoelen 

Honden zwart van roet
verraden de landerigheid
de ogen rood van woede 

Schaamte stijgt
ten hemel
gelaten en geladen 

3 

Geduld ligt aangespoeld
op Vlaamse grond
die burchten vermoedt 

Vrouwen bieden
een schurftige schaamte
de liefkozing echter
weigeren ze een naam 

Wrang en weelderig
vergrendelen zij
sinds eeuwen
de poorten
tegen het blaten
van de schapen 

Waar niemand nog langer
tegen de windmolens vecht
telt de tijd
tijd af

5

WEEK IN WEIMAR 

1 

Het rococokasteel rust er
als een rotsblok
lakeien helpen de knapen
uit de karos 

voorzichtig 

bij namiddaglicht
dat flitst als zilver
op de keien 

2 

Ik het park schrijft
de jongeling zijn verlangen uit
aan zijn gezel die dat
vertaalt op pianoforte 

dromend 

elkaar aanblikkend
weten zij
zo pril blijft de liefde nooit 

3 

Kandelaars beheersen
het ingehouden wachten
in de muziekkamer
vol schaduwen van stemmen

vals 

van leven getuigend
elders
als op perkamenten kaarten 

4 

Met woord en klank vergewissen ze zich
van hun maagdenstaat
en dekken elkaar toe
als een huid 

schilferend 

mettertijd als de vijvers stollen
weten zij
deze weemoed is eeuwenoud

5

SLAPEN SLIEP IK 

1 

Slapen sliep ik
met volstrekt onbekenden
met niets dan zand in de ogen
niets dan zaad om handen 

Slapen sliep ik
met wie me
de verrukking van moord
en doodslag influisterde 

Slapen sliep ik
met hen waarvan ik me later
alleen de echo’s
van hun littekens herinner

2

Slapen sliep ik
het hazepad in de vingertoppen
voorwaardelijk in de oogopslag
levenslang in de driften 

Slapen slapen zal ik
tot ik
de volstrekt onbekende
herken 

Die dag plant ik
een mes
in de rug

5

DUIZEND EN EEN NACHTDROMEN

1 

Omdat alleen de straat ons lief is
en wij om elkaar kampen
en elkaar naar het leven staan 

Daarom en omdat wij volslagen vreemd zijn
en niet thuis horen
en bij gebrek 

Daarom en om
duizend en één
nachtdromen meer 

2 

Daarom dronken en gehavend
en met harde kontjes
geilen we op vrouwen
die ons kleine jongens noemen
moedertjes van de hartstocht
op wie we rijden als het pas geeft 

Daarom moorden we
en om evenzo eenvoudige redenen
wie het eerst is begonnen
wie verraden heeft
wie de schuld is van 

Daarom en om
duizend en één nachtdromen meer
leggen we in het heetst
van ons verlangen
een touw om de hals

5

EEN KLEINE VIOOLMUZIEK 

In de kamer
het scherpen van de snaren
van een viool 

Vroeger bedreef hij er
de liefde die hij
vivante noemde 

Langzamerhand
temperde hij
het tempo 

Een verlaten spel
van krassen en kraken 

Een spiegelbeeld
in mineur

5

EEN KLEINE PIANOMUZIEK

Met de metronoom
op de piano
en de zwaluwen
om het huis 

Als het tikken
van schele
hoofdpijn 

Terwijl in de kamer
de melodie zich
tegen hem keert 

Splitst elke noot
en splijt zijn hoofd

5

HERSENBLOEDING 

Ze boren op je in
laten je bloed en het bloeden 

Ze kraken je open
laten je leed en het lijden 

Stilgelegd noemen ze je paralyse
de dood ruikt lont 

Vrouw en vrouwen knakten in je af
nog even knarst je hart 

Je wordt genoemd moedig of moedeloos
in je keel het koppig kloppen 

Je handen herinneren zich
geen beven geen bekken 

Je lippen spreken nog of niet
een teveel aan herkennen 

Blad na blad
valt van je af

5

DE JONKVROUW MET HET PENSEEL
bij plastisch werk van Lucienne Stassaert 

Druk op de witte toets
dan draai ik je tijd terug
een rustige nacht dan maar
je droomprogramma begint zo meteen

1

Omcirkeld
en omsingeld
geef ik de leegte aan
voorlopig nog naamloos 

Dienen gestalten
zich aan
in een zeldzaam
landschap 

Waar de gevallen maan
een ziekte aangeeft
die van de tijd
mettertijd

2 

Oefen je geduld
ik speel patience
en doem slechts even op
als een verlengd spiegelbeeld 

Wend je niet af
het is niet de tijd
het is de kamer
blauw op blauw

3

Ik hou ze in de ban
ze eten uit mijn hand
ze schuifelen met hun voetjes
ze fladderen met hun vleugeltjes 

Ik hou de wacht aan ramen
waar mijn spiegelbeeld verschijnt
in een dof licht
een teveel aan geleden tijd 

Ik ben hun waakvogel
schuif maar rustig bij
netjes op een rij
langs de ruggegraat van je jaren

4 

En reizen nu maar
en rijzen nu maar
aangenaam
ik ben je gids 

Louter en
halvelings een figuur
ontstond ik
uit de schaduw van bomen 

De tijd is me aangeplant
als een hand
en tikt als een venijn
op mijn schouder

5 

Vrees niet
al groeit mijn evenbeeld
levensgroot vergroot
achter mij aan 

Ik ben slechts
met enkelen
enkelvoudig
als het ware 

En wees gezeten
en wachten maar
tot de rui
der tijden

6 

Wie zich verschuilt
achter de deur
is nog de slechtste niet
hij is er trouwens nauwelijks 

Er kan niemand
door het raam naar binnen
wat daar links stolt
is maar tijdelijk 

Neem vooreerst vrede
met je spiegelbeeld
er zal geen herinnering zijn
aan wat je vergeet

5

NIETS IS AANWEZIGER DAN
bij plastisch werk van Kris Van Dessel 

1 

Uit de droomwereld
van gestalten
van de droomwereld 

uit de eros
van de gestalten
van de eros 

verschijn je 

geslachtsloos dubbelslachtig
want dubbelslachtig geslachtsloos 

goochelend

met de tijden
van de tijd 

met de kleuren
van de kleur

2 

Muziek ritmeert
de gesloten vlakte
van de eenzaamheid

opengebroken 

door het wellustig bloeden
van toenemende gekte

3 

Niets herinnert mij aan jou
maar niets is aanweziger 

dan 

jij en jij
in je schilderij 

niets herinnert mij aan jou
maar niets is aanweziger 

dan 

het uur van het uur
de dans van de dans
de adem van de adem

4 

Je min
je minia je minio 

minimaxima minimaximo 

je min
maximinia maximinio 

je min 

je min
je miniatuur

5 

De stilte
van je staren 

je oog o havik
nagelt aan de witste hemel
dit ochtendtafereel 

een merel streek neer
bij een vroegere merel
en pikt hem de ogen uit 

razend en snel 

oog om oog
huid om huid
doek om doek

5

FOCUS
bij een fotosessie door Bob Van den Bempt 

1 

Hij spaart wit uit
dat vul je zelf in
vul je zelf op 

Een hoekje
in een vlak ingeblikt
op de zolderkamers 

Van je lichaam
verlegen en verlangen
eenzaam en tweezaam

2 

Zo klikt het
fotograaf en model
enerzijds wederzijds 

Onder één dak
de stilste tijd
tussen twee afdrukken 

Pauweveren getijgerd vel
tule en goud
tonen je niet minder naakt

Alleen door hem
valt het licht
steeds in nooit uit

5

CAMILLE CLAUDEL

Omdat je beelden
meer verbeelden
dan Rodins denkende liefde
doofde het glanzen van je ogen
onnoemelijk orlando 

Je vrijheid dodend
dertig jaar
beelden en houwen
in je verbeelding
marmer van je geest
gekooid getralied 

Uitgebeeld en uitgebeend
sliep je innemend in
je sensuele trots
is je laatste beeld
uitgehouden uitgehouwen 

Thans tenslotte ternauwernood

5

IK HEB EEN KAMER
hommage aan Jan Arends

Als ik spreek
is er geen
stem meer 

Louter luchtbellen
tussen de tanden
klokvast op elkaar 

In mijn keel
het schrapen
van zand op zand

1 

Ik heb een kamer 

De kamer die ik heb
is mijn leven 

Waar ik me verschuil
waar ik me afzonder

Als ik mijn kamer
verlaat
krijg ik lood
in de rug

2

Ik heb een hoekje 

Het hoekje dat ik heb
is mijn leven 

Waar ik besta
waar ik me koester 

Als ik mijn hoekje
verlaat
heb ik geen
leven meer

3 

Ik had een levensgezel 

De levensgezel die ik had
was mijn leven 

Wie was ik en
wat deed ik 

Ik haal geen
nieuwe levensgezel
in huis 

Ik weet dat wie
de nacht bij mij doorbrengt
geruisloos zijn vlucht beraamt

4

Ik schreef een gedicht 

Het gedicht dat ik schreef
was mijn leven 

Wie was ik en
wat schreef ik 

Ik schrijf nu
geen gedicht meer 

Ik weet dat het
windstil blijft

5

VREDE SLUITEN IS WEGEN OPENEN

Thematische verzenbundel over vrede, verdraagzaamheid en vriendschap bijeengebracht door Ton Luiting en Roger Wastijn. 

Uitgever: 

Concept
Postbus 1313
1200 BH Hilversum

GEDICHT VOOR ANNE FRANK 

Twee jaar ondergedoken
in het Achterhuis 

Schrijvend aan Kitty
een ingebeelde vriendin 

Verraden en op vijftien
dood in Bergen-Belsen 

Nooit een frank te veel
steeds een Anne te weinig

5

LIBER AMICORUM LUCIENNE STASSAERT (1936-1996) 

Uitgever: 

ColKol
Cobdenstraat 13
2018 Atwerpen 

D/1995/7541/1

Ter inleiding… 

Morgen wordt Lucienne Stassaert zestig, een verjaardag die we niet ongevierd tussen de plooien wilden laten glijden. Daarom dit huldeboek, waaraan – tot onze grote vreugde – onverwacht veel vrienden van Lucienne enthousiast een bijdrage hebben willen leveren. Hun namen hoeven we hier niet op te sommen, die vindt U binnenin, bij hun gedichten, prozateksten, plastisch werk of composities.

Die vormen één enkele gevarieerde, rijkgeschakeerde huldeblijk van dikwijls heel verschillend gerichte mensen aan de persoon en het oeuvre van Lucienne: een uiting van onze waardering voor haar, als mens en als kunstenaar, van onze dankbaarheid en onze liefde. 

Antwerpen, 9/10 januari 1996.

De werkgroep ad hoc.

Bijdrage Roger Nupie (blz. 56)

“ Rollerskatin’ Lucienne “

5

PALET

Verzamelde gedichten van Nederlandse en Belgische auteurs.

Uitgever: 

De Vleermuis Uitgeverij b.v.
Postbus 2415
6040 EA Roermond

ISBN 90 71151 93X
NUGI 310/311

IN MEMORIAM 

Als ze dacht aan de man
en de zoon
die men haar ontnam 

Wreef ze zich
de huid
die dunner werd 

Als in de tuin
die haar wereld was
de bloemen brandden

Zag zij de zon
steeds vlugger
ondergaan

5

CORPS A CORPS

Revue des représentations du corps, nudités et sensualités en arts, littératures, spectacles, philosophies et scienses humaines.

Uitgever: 

Ecorces asbl
Rue des Trèfles 14
1070 Bruxelles 

Bureau de depot: Bruxelles 7

5

TUSSEN VERTREK EN AANKOMST

Thematische verzenbundel Jeanne Vande Putteprijs 1996.
In samenwerking met de stad Blankenberge organiseerde de Uitgeverij Zuid en Noord vzw de 18e editie van de Jeanne Vande Putteprijs voor Poëzie.

TUSSEN VERTREK EN AANKOMST

Als ze dacht aan de man
en de zoon
die men haar ontnam

Wreef ze zich
de huid
die dunner werd

Als in de tuin
die haar wereld was
de bloemen brandden

Zag zij de zon
steeds vlugger
ondergaan

5

WILFRIED ADAMS & ROGER NUPIE
SPIEGEL / KUNSTARMEN

Verscheen als 14 de nummer in de reeks De kleren van de keizer. 

Uitgever: 

De Groote Beer
Amerikalei 217
2000 Antwerpen 

D/1997/7620/06

5

10de POEZIEPRIJS CULTURELE CENTRALE BOONTJE

 Uitgever: 

Culturele Centrale Boontje
J.B.Davidstraat 1
9100 Sint Niklaas

ABRIKOZEN VOOR ALI *

De twaalfjarige Ali lag te slapen
toen een raket zijn huis vernielde
zijn zwangere moeder doodde,
zijn broertje, zijn vader. 

Zo klein is zijn wereld geworden:
vier vuile muren, lakens die de zestig procent
van zijn lichaam, verbrand in de derde graad,
niet verdragen. 

Zo vecht hij tegen de pijn, zonder armen,
noemt de ziekenzuster hannan, moeder. 

Krijg ik nieuwe armen?
Ik mis mijn broertje,
we voetbalden altijd samen.
Ik wil dokter worden,
Maar hoe kan ik dat, zonder handen?

Voor de oorlog wist hij niet eens
wie Amerika was, of Engeland.
Er is zoveel dood hier,
hij moet blijven leven. 

Zullen er nog abrikozen zijn,
morgen, voor Ali?

* Morgen zullen er abrikozen zijn: Irakees gezegde (alles komt weer goed).

5

ALTIJD VREDE

In samenwerking met Ten Vrede.

Uitgave naar aanleiding van de tiende vredestentoonstelling “ Peace for Ever”.
Ingericht door het Vermeylenfonds Diksmuide in de Joe Englishzaal van de Ijzertoren.

Het titelgedicht uit de bundel:

ABRIKOZEN VOOR ALI
(Iranees gezegde, betekent zoveel als ”morgen zal alles beter zijn”.) 

De twaalfjarige Ali lag te slapen
toen een raket zijn huis vernielde 

Zijn zwangere moeder doodde,
zijn broertje, zijn vader. 

Zo klein is zijn wereld geworden:
vier vuile muren

Lakens die de zestig procent
van zijn lichaam 

Verbrand in de derde graad,
niet verdragen. 

Zo vecht hij tegen de pijn,
noemt de ziekenzuster
hannan, moeder. 

Ik mis mijn broertje,
we speelden voetbal,
we gingen samen vissen. 

Krijg ik nieuwe armen?
Ik wil dokter worden! 

Voor de oorlog wist hij niet eens
wie Amerika was, of Engeland. 

Er is zoveel dood hier,
hij moet blijven leven. 

Zijn er nog abrikozen,
voor Ali?

5

LITERAIRE ESTAFETTE II 

Uitgever: 

Vereniging van Vlaamse Letterkundigen vzw
Garden Citylaan 43 A
2610 Wilrijk 

D/2009/7881/1

5

VAN BINNEN UIT VERLICHT
GEDICHTEN EN KUNST

Uitgever

Demer Uitgeverij / Demer Press

ISBN 978-94-904130-1-9

5