Roger Nupie stelde met Hannie Rouweler de bundels 4 Van binnen uit verlicht  en 4 Gewoon lekker samen.
Bij haar dichtbundel Een reis langs rood en wit schreef hij het nawoord.

WONING

Hannie Rouweler 

Alweer een huis, een nieuwe straat zo oud als de
oudste zandweg naar mijn jeugd maar zo glansrijk 

nieuw in het avondlicht van deze nazomer waarin
alles uit zichzelf gaat stralen. En ik vergeet 

de talrijke hoge ramen met uitzicht op pleinen,
grasvelden, boomgaarden, rivieren met dijken 

nu de enige boom in mijn volkstuin zo trots naar
boven roept: ik ben er nog, ik ben niet dood, ik leef

Kom terug in het hart van alle levende dingen als je
boeken opbergt in een kast, brieven opruimt 

in laden, foto's bewaart voor later. De nacht is nog
jong al is het verleden kwetsbaar en klinkt 

gemis in mijn woorden, stamelend, als ik mijn mond
op jouw zinnen leg en een hand jouw leegte streelt.

ELKE DAG OPNIEUW IN WOORDEN GROEIEN 

fragmenten uit het nawoord van Roger Nupie 

Waar Hannie Rouweler ons naartoe voert klinkt raadselachtig: Het wordt "Een reis langs rood en wit" - een intrigerende titel die de verbeelding prikkelt. De bundel is opgedeeld in drie cycli: "Rood en wit", "Gedichten over kunst" en het leeuwenaandeel, "Andere gedichten".

In deze laatste cyclus baden heel wat gedichten in een serene sfeer van bezinning en melancholie: "De huizen waarin ik woonde", "Woning" (De nacht is/ nog jong al is het verleden kwetsbaar en klinkt/ gemis in mijn woorden, stamelend, als ik mijn mond/ op jouw zinnen leg en een hand jouw leegte streelt.) "Uit de oude doos", "Moeders van toen" en "Wachten op je dochter", over wie ze elders schrijft: Het kind draag ik in gedachten/ mee, op welke reis dan ook. Mijn liefde voor haar kent/ geen grenzen." En ook, in "Na al die tijd en vage dromen": Ik vergeet bijna dat ik je moeder ben. Zoveel afstand/ is genomen. Zoveel andere bruggen over dezelfde rivier./ Niets kan ons scheiden. Je blijft mijn kind. Alles hetzelfde.