Nobody knows the troubel I've seen

Free at last

Nobody knows the trouble I've seen

Ik ween & klaag, buig & dwaal,

draag uw slavenketenen.

Niemand kent mijn lijden,

niemand kent mijn lot.

U roofde mij weg uit mijn land,

ontnam mij mijn naam.

Ik ben als een kind zonder moeder,

ver van huis.

Maar eens verandert de maan in bloed,

zal deze oude wereld wankelen.

De hel is diep, de hel is wijd,

maar de wateren zullen wijken.

40 dagen & 40 nachten zal het regenen.

Slavendrijvers roeien in het wilde weg.

Probeerden ze te zwemmen,

dan zwemmen ze nu nog.

Deze wereld is niet mijn thuis.

Ik ben alleen op doorreis.

Laat me knielen, het brood breken,

mijn blik gericht op de rijzende zon.

Mijn naam is geroepen.

Mijn huis is aan de overkant.

Free at last

Op een heldere morgen krijg ik vleugels,

een kroon met sterren, een gouden harp

en zeil ik door de lucht

op weg naar het beloofde land.

Ik volg de ster tot ik de vallei bereik

waar mijn ziel tot rust komt.

Spoedig komt er een eind

aan de beproevingen van deze wereld.

Ik was blind maar zie nu weer.

Genade, hoe zoet uw klank,

die een wrak redde als ik.

Straks ben ik verlost van alle pijn.

Niet iedereen die erover praat

zal er heen gaan. Hoor hun stem:

Als gij voor mij uw doel bereikt,

zeg mijn vrienden dat ik kom.

Ik bereik de overkant.

Mijn ziel is u ontglipt.

Met bloed schrijf ik mijn naam

in het boek des levens.

Goed nieuws: ik zal niet meer sterven.

Ik laat het licht over de wereld schijnen.