Het Stille Pand

Lieve Pettens

actief

Tentoonstelling in de crypte van de Basiliek O.L.V.-Hanswijk, 2 t/m 31 mei 2009

Dames en heren kunstliefhebbers, hartelijk welkom op deze vernissage van de tentoonstelling van de werken van Lieve Pettens en Nora Van Waeyenberghe.
Eerst en vooral wil ik zeggen dat ik het een hele eer vind om deze tentoonstelling te mogen inleiden en ik bedank de beide kunstenaars voor het vertrouwen dat ze in mij gesteld hebben om hier enige zinnige woorden te zeggen over hun kunst.
Ik hoop dit vertrouwen niet te beschamen want ik ben eigenlijk maar een buitenstaander op het gebied van de plastische kunsten, buitenstaander in die zin dat ik tekenaars, schilders, beeldhouwers, ceramisten enz. wel vaak gade kan slaan, maar zonder één van die takken zelf te beoefenen. Maar misschien kan dat juist een interessante invalshoek betekenen om met een minimum aan vooringenomenheid of zelfs vooroordelen de werken van Lieve en Nora te bekijken en te bespreken.

Voor diegenen die Lieve en Nora niet of zeer goed kennen, is het misschien interessant om één en ander over hun respectievelijke achtergrond te vertellen.

Lieve die al opgroeide in een uitgesproken artistiek milieu, met haar broer Jan als grote voorbeeld, begon haar artistieke carrière in de Academie Sint Lucas in Kapellen met een 3-jarige opleiding tekenen. Daarna verdiepte ze zich meer in de schilderkunst (olieverf en aquarel) en later in de vrije grafiek, waarin ze zo stilaan de titel “monument” aan het veroveren is, mede onder invloed van leermeesters zoals Louise Minnen, Wolfgang Haagedoorn, Cel Overberghe en zeker ook Michel Verkaeren.
Ik vraag me af in hoeveel inleidingen van andere tentoonstellingen nu en in de toekomst naar Lieve Pettens zal verwezen worden als leermeester en bezielster voor andere kunstenaars. Dit zal dan zeker geen toeval zijn, want als we twee karakteristieken van haar in die context moeten vermelden, dan zijn het zeker haar visie en gevoel voor de natuur, haar enthousiasme waarmee ze die visie op anderen weet over te brengen, haar ogenschijnlijk naïeve maar juist daardoor zo oprechte en eerlijke verwondering en bewondering voor die omgeving, haar onstuitbare dynamisme dat met de jaren nog schijnt toe te nemen, haar ongebreidelde creativiteit, … en ik ging eigenlijk maar twee karakteristieken vermelden.

Nora Van Waeyenberghe was van kindsbeen af al gefascineerd door alle vormen van creativiteit, fascinatie die vorm en vaktechnische ondersteuning kreeg dank zij haar opleiding aan de Academie van Mortsel. Haar grote belangstelling voor moderne en industriële architectuur en haar doorgedreven aandacht voor details en geometrie in de natuur, mondden uit in een evolutie naar abstractere vormgeving van haar sculpturen.
In die sculpturen is het niet toevallig dat symbolen uit de oosters filosofie, cirkel, vierkant en driehoek, dikwijls de basis vormen. Zoals in het echte leven veelal twee totaal van elkaar verschillende elementen met elkaar verweven worden, op allerlei vlakken, zo zien we ook in haar werken de combinatie van twee totaal verschillende materialen, zoals bijvoorbeeld betonijzer en blauwe hardsteen.

Wat Lieve en Nora samen nog gemeen hebben, en het is dan ook alles behalve toevallig dat zij reeds voor de derde keer samen tentoonstellen, in hun gedreven interesse voor het transcendente, het filosofische, bij de ene aanvankelijk eerder christelijk, bij de andere eerder oosters geïnspireerd, maar die oosterse inspiratie vinden we nu bij beiden zeker terug.
En dat is een dimensie die zeker in hun werken merkbaar is en deze ver boven het banale verheft. Bij geen van beide zijn de werken gratuit, zuiver decoratief en erger nog pure versiering, maar dragen ze een boodschap in zich waaruit zonder meer duidelijk blijkt dat hun mensbeeld het gewone overstijgt en steeds op zoek is naar het positieve.

Maar we mogen niet te veel uitweiden en ons daardoor verwijderen van die werken van beide kunstenaars die hier tentoongesteld zijn. Het zijn immers die werken die ons rechtstreeks vertellen en samenvatten wat ik over de twee personen juist verteld heb, alleen dat die werken dat in veel grotere mate kunnen doen dan dat ik dat met woorden kan.
En laten we dan maar eens een cliché gebruiken: de werken van Lieve en Nora spreken voor zich en leiden in die zin al een volledig eigen bestaan. En laten we dan zeker ook niet vergeten waarvoor we in de eerste plaats hier zijn: om met het recente oeuvre van Lieve en Nora kennis te maken, ermee te converseren en bovenal ervan te genieten.
En laten we dat nu samen doen. 

Jacques Deraedt

© foto's: Vera Seppion