ONSCHULD & ILLUSIE

Het Stille Pand

 

Vera Seppion

actief

Het Roze Huis
 

 

Roger Nupie, inleider

de zolder van Het Roze Huis volzet

Suzanne Binnemans, poëzie

Roland Van Hecke (in het midden)

Groepstentoonstelling in Het Roze Huis  (loopt nog tot 10 oktober)

Dames en heren, hartelijk welkom in het Roze Huis, op dit gezamenlijk tentoonstellingsproject van fotografe Vera Seppion, schilder Roland Van Hecke en schrijfster Suzanne Binnemans.


Roland Van Hecke is een veelzijdig kunstenaar, zijn werk varieert van zuiver figuratief tot abstract. Hier toont hij ons maskers, die iets Afrikaans of oriëntaals hebben, maskers die ons afwisselend lachend, treurig of agressief aanstaren. Ieder van ons leidt een leven waarbij we bij tijden wel eens een masker moeten opzetten om onze ware identiteit of gevoelens te maskeren, omdat die, en ik zeg dit met grote aanhalingstekens, “afwijken” van wat de maatschappij als “gangbaar”, “aanvaardbaar” of “normaal” ervaart. Naast de maskers toont hij aquarellen van al dan niet volslanke dames die onze verbeelding prikkelen en een reeks gezichtjes met verschillende gelaatsuitdrukkingen in Oost-Indische inkt. 



Vera Seppion fotografeert geregeld artistieke en sociale evenementen, maar keert steeds weer van haar vele reizen terug (Dominicaanse Republiek, Peru, Ecuador, Vietnam, Cuba, India, Mexico en Rwanda) met foto’s van kinderen. Zij is geobsedeerd, en dat woord gebruik ik in positieve zin, door hun spontaniteit. Dat een eerdere tentoonstelling van Vera de titel “Kinderlijke onschuld” meekreeg, zal wel niemand verbazen - “Kinderen zonder masker” had evengoed gekund. Al haar foto’s zijn analoog, wat in dit digitaal kenmerk al bijna een zeldzaamheid mag genoemd worden. 



Last but not least de dame die al eerder met Roland heeft samengewerkt: Suzanne Binnemans. In haar werk staan de zoektocht naar menselijk contact, het lot en het leven van de anderen centraal en zijn relatieconflicten, communicatiestoornissen en discriminatie terugkerende thema’s. Suzanne leest zo meteen enkele gedichten, maar wil toch de nadruk leggen op haar prozawerk. Zij vergast u dan ook op een fragment uit 
4 haar recentste roman, “Prooi”

 

Meer informatie over de exposanten vindt u op de website van Het Stille Pand. Dit lijkt mij ook een mooi moment om de bezieler ervan te bedanken: André Bongers. Hij heeft ook achter de schermen aan deze expositie meegewerkt en heeft bij het lezen van de gedichten van Suzanne de perfecte titel voor dit project gevonden: “Onschuld & illusie”. 

Wat de exposanten bij dit project heeft samengebracht is hun engagement, hun betrokkenheid, die u uitnodigt te ijveren voor een leven en een wereld waarin we onze maskers kunnen afleggen en met kinderlijke onschuld tegen de dingen aan kunnen kijken zodat we - dat lijkt me op deze locatie zeer toepasselijk - alles weer rooskleurig kunnen inzien. 

Dames en heren, beste vrienden, uw begeleiders op deze ontdekkingstocht zijn: Vera Seppion, Roland Van Hecke en de dame die ik bij deze graag het woord geef: Suzanne Binnemans.

 

 

 

5