In 1818 publiceert J.B. Papworth zijn boek "Rural Residences", waarin deze pitoreske bouwstijl onder de aandacht wordt gebracht. Het is ook de tijd waarin op grote domeinen in de Engelse landschapstuinen allerlei nutteloze bouwsels worden opgetrokken, puur voor het zicht, zoals ruïnes, tempeltjes, grotten en torens. Destijds werden deze dingen 'fabriekjes' genoemd, nu spreken we vaak over 'folly's'.

In 1859-'60 bouwt Philip Webb een bakstenen woning, The Red House, voor binnenhuisdecorateur William Morris, een van de grondleggers van de Engelse Arts & Crafts-beweging. Die woning is een royaal buitenhuis in de onregelmatige pitoreske stijl, met allerhande aanbouwsels. Heel wat elementen zijn aan typische Britse hoevetjes ontleend, maar dan toegepast op een gesofisticeerde wijze in een comfortabel landhuis. In plaats van 'statig', zoals landhuizen uit vroegere periodes, is de eerste indruk vooral schilderachtig en gezellig. Wanneer een decennium later Richard Norman Shaw daar nog houten balkons en delen in vakwerk aan toevoegt, hebben we het model van wat later de Cottage-stijl zal worden, die zich vooral gaat doorzetten in residentiële stadswijken en in de omliggende dorpen, waar de stedelijke bovenlaag zijn buitens gaat optrekken.

In de late 19de eeuw komt daar de art nouveau-stijl bij, die met zijn onregelmatige en aan de natuur ontleende vormen bij kan aansluiten. De Eerste Wereldoorlog maakt een abrupt einde aan beide bouwstijlen.