Een man waar muziek in zit, zo blijkt tijdens zijn studie aan het Koninklijk Vlaams Conservatorium in zijn geboortestad. Hij behaalt in 1911 de Prijs van Rome, zo genoemd omdat de winnaar een studiereis naar Rome mocht maken, de bakermat van onze westerse cultuur. De Franse koning Lodewijk XIV heeft de Franse versie van deze prijs, Grand Prix de Rome, ingesteld en die was gekoppeld aan een verblijf in de villa Medici, zetel van de Académie Française in Rome.

In 1933 is Jef mede-oprichter van de Vlaamse Zangfeesten en later maakt hij naam als dirigent van talrijke zang- en muziekfeesten. Van Hoof brengt het eerst tot directeur van het Antwerpse Conservatorium - in 1942, onder Duitse bezetting, dat wel - en daarna wordt hij leraar aan de Mechelse Beiaardschool (dat komt ervan ...).

Jef Van Hoof leeft in een tijd waarin Vlaanderen zijn zonen niet uitstuurt, maar thuis houdt. Want ze hebben die nodig om samen de schouders te zetten onder de verheffing van het Vlaamse volk - en dat is geen lichtgewicht. Jef leent zijn talent voor de goede Vlaamse zaak en componeert werken met titels als 'Groeninge' en zet een vrome 'Psalm' van Albrecht Rodenbach op muziek. Missen, kamermuziek, koperklanken, opera's, symfonische werken, ouvertures, Jefs scala beslaat een breed spectrum. Bij zijn dood op 24 april 1959 is hij een Grote Meneer, die dus passend een laatste plek krijgt op het Schoonselhof.

Zijn laatste levensjaren heeft Jef doorgebracht op wat in Boechout bekend staat als het Spokenhof, een omgrachte woning aan de Borsbeeksesteenweg.