De op 20 mei 1955 in Lier geboren Christine Conix groeit op in Antwerpen, waar ze de prestigieuze school van de Dames van het Christelijk Onderwijs (de Dames, vaak uitgesproken op zijn Frans als Dams) aan de Meir volgt. Hoewel haar ouders niets met bouwen te maken hebben, kiest Christine na haar middelbare opleiding voor architectuur. Zij volgt daarom de architectuuropleiding aan het Hoger Architectuur Instituut van het Rijk (HAIR) in Antwerpen, waar zij in 1978 afstudeert. Meteen het jaar daarop, 1979, begint zij als zelfstandig architecte met haar eigen bureau. Nog tijdens haar studententijd is zij getrouwd met Philippe van Doninck, thans manager bij manufacturen/kledingketen Veritas. Met hem heeft zij twee dochters Caroline en Sandrine en een zoon Vincent, die intussen hun eigen carrière hebben uitgebouwd.

Conix eerste bureau is in het door haar en haar man een week voor de diploma-uitreiking van het HAIR gekochte huis in Wilrijk, waar Christine meteen aan het verbouwen slaat. Zij beschouwt het als haar eerste opdracht en meteen een uitstekende leerschool, die haar zal inspireren in haar verdere loopbaan. De woning ligt nabij het beroemde Le Corbusierhuisin Wilrijk, meteen een architect die Christine tot haar inspiratiebronnen rekent, waartoe verder de Amerikaan Frank Lloyd Wright behoort, het vooral als interieurontwerpers bekende echtpaar Charles en Ray Eames (waarvan Christine een stoel in huis heeft, die zij haar lievelingsmeubel noemt), Mies van der Rohe en haar leraar aan de architectuuropleiding Georges Baines, die o.m. naast het Le Corbusierpand een aansluitend atelier voor mode-ontwerpster Ann Demeulemeester heeft gebouwd en de Henri Leboeufzaal van het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten (nu Bozar) heeft gerestaureerd.

In 1987 verhuist haar architectenbureau naar de Jan Van Rijswijcklaan in Antwerpen en krijgt Christine Conix stilaan meer en grotere opdrachten, voor het ontwerpen van ketenwinkels en kantoren. Haar bureau wordt een b.v.b.a.: Architectenbureau Christine Conix.

Een eerste spraakmakende project is het invullen van een leeg perceel in de befaamde Cogels Osylei in de Antwerpse wijk Zurenborg, die begin 20ste eeuw is volgebouwd met belle-epoque huizen van Antwerpse architecten die zich in allerhande klassieke en toen eigentijdse stijlen hebben mogen uitleven, waardoor de straat vandaag een eersteklas toeristische trekpleister op architectuurgebied is geworden. Op het bouwperceel had ooit de villa Mercurius gestaan, die echter gesloopt was. Christine ontwerpt in 1992 een eigentijdse woning, die volgens haar ideeën aansluit bij de overige bebouwing, maar wel de kenmerken daarvan hedendaags interpreteert. Voor veel mensen is het toch wennen, zo’n strak huis zonder de tierelantijntjes en ambachtelijke sier van de rest van de straat. Maar voor Conix’ architectenbureau is het natuurlijk een opvallende realisatie.

Nog in datzelfde jaar 1992  verhuist zij met haar gezin naar de Doornstraat in Boechout, een wat achterin gelegen woning met ruim uitzicht op de omliggende natuur. Haar bureau verhuist in dat jaar naar een pand aan de hergewaardeerde Antwerpse Scheldekaaien, het Upstreamgebouw aan Cockerillkaai 18. Zij zal de jaren nadien zelf nog een aantal panden langs die kaaien ontwerpen, zoals dat van De Hoopnatie tussen de Leuven- en de Timmerwerfstraten.

Als na het faillissement van het Heylen-cinemaconcern in 1993 het Franse Gaumont besluit om de vroegere cinema’s Rex en Metro te vervangen door een modern bioscoopcomplex, is het Christine Conix samen met de Limburgse architect Michel Jaspers die het ontwerp levert. Opmerkelijk bij dit ontwerp zijn de zogeheten vliesgevels, transparante schermen op 60 cm van de betonnen gevelstructuur. Daarmee moet het gebouw zich als cinema profileren en zich onderscheiden van onder meer een hotel. In 1997 opent het Gaumont-cinemacomplex, dat intussen door de Franse groep UGC is overgenomen. Langs een binnenstraat tussen de entreehal voor de bioscoopbezoekers en de brede De Keyserlei zijn diverse horecazaken gesitueerd en in een kelderverdieping een supermarkt, naast de eigen parkeergarage.

Nadat een vroeger goederenstation op het oude complex van het Antwerpse Zuidstation door de NMBS van de hand werd gedaan, zijn er diverse plannen rond dat gebouw ontwikkeld, maar die werden telkens weer afgeblazen. Uiteindelijk kan de ondernemersbank Bank J. van Breda de hand op het gebouw leggen en mag Conix Architecten aan de slag. De vroegere lokettenzaal van het station wordt verbouwd tot ontvangstruimte in de jaren ’90.

Is Christine Conix op dat moment reeds een bekende naam in de Antwerpse bouwwereld, de internationale doorbraak komt er vanaf 2004 als het bureau de architectuurwedstrijd voor de renovatie van het Brusselse Atomium wint. Dat betekent meteen een tweede vestiging in de Belgische hoofdstad, begonnen met een klein kantoortje en inmiddels uitgegroeid tot een volledig bemand bureau met een personeelsbestand dat die van het Antwerpse bureau benadert. Er is in 2008 een samenwerking ontstaan met een Poolse ingenieur, waardoor Christine Conix nu ook haar handtekening heeft gezet onder projecten in Warschau en Gdansk.

Conix Architects, zoals het bureau nu heet, staat nu ook open voor medewerkers om partner te worden, waarvan sinds 2005 Sylvie Bruyninckx het eerste voorbeeld is. Recente projecten zijn de London Tower, een woontoren van 80 meter hoogte in de Antwerpse wijk Het Eilandje – waar ook het nieuwe Museum aan de Stroom (MAS) in opbouw is –, het Hobokense kantoor van het geavanceerde metaalbedrijf Umicore. Dankzij het winnen van de wedstrijd voor het Belgisch paviljoen op de komende wereldtentoonstelling in Shanghai in 2010 zal Christine Conix met haar bureau binnenkort ook de Europese grenzen overschrijden en haar naamkaartje in China kunnen achterlaten.

Een van de kernwoorden van Christine Conix is evenwicht, zowel wat haar privéleven als haar architectuur betreft. Zij wil gebouwen ontwerpen die mensen kunnen ontroeren en dus de menselijke schaal blijven respecteren. Om het contact met het dagelijks leven van de mensen te behouden, blijft het bureau ook bouwen en renoveren voor particulieren en wordt er naar een mix van opdrachten gestreefd. De architectuur van Conix moet niet verbluffen of overweldigen, maar heeft als bedoeling dat je die stilaan kan ontdekken.