JEANNE DE DIJN   (1919-    )

Als dochter van een boekhouder lag het voor de op 24 december 1919 in Wichelen geboren Jeanne De Dijn niet meteen voor de hand om een carrière in de kunsten te ambiëren. Vader Clemens en moeder Maria Lauwers verhuisden in 1923 naar Dendermonde - toen in volle heropbouw na Wereldoorlog I - en lieten hun dochter een diploma als onderwijzeres halen, dan bouw je ook mee aan de toekomst. Maar les geven is er voor Jeanne nooit van gekomen, wel les volgen, bij Alfred Courtens in de beeldhouwklas van de Dendermondse kunstacademie. Daar stapt ze in 1950 buiten met een gouden staatsmedaille.

Omdat beeldhouwen voor haar niet direct dagelijkse broodwinning is, zal ze tot 1980 tekenwerk verrichten voor een architectenbureau. Beeldhouwen is dus een nevenactiviteit, waarbij ze zich begin jaren 1960 losmaakt van haar academische opleiding, om een eigen stijl te bereiken via keien en ei-vormen, waarbij heel wat van haar werken in cementsteen worden gerealiseerd, een niet zo gebruikelijk materiaal, wellicht mede geïnspireerd door haar werk voor architecten. Buitenlandse studiereizen scherpen haar stijl aan: strak monumentaal, sober spiritueel, sacraal vitaal, gedrenkt in enige erotiek en mystiek - je zou bijna zeggen: vrouwelijk. Het leverde Jeanne studiebeurzen naar Egypte en India op, ze werd geselecteerd voor de Prijs Olivetti 1967 en werd laureate van Vlaamse Kunstenaars Nu. Haar atelier is op nr.23 in de Sint-Rochusstraat in Dendermonde.