KRUISVERHEFFING

Het christendom breekt pas goed door als wereldreligie wanneer de Romeinse keizer Constantijn de Grote in 313 bij het edict van Milaan niet langer de aanhangers van die religie vervolgt en uiteindelijk zelf ook die godsdienst aanneemt. Zijn moeder Helena trekt op pelgrimstocht naar Palestina en gaat daar op de berg Golgotha op zoek naar het kruis waaraan Christus gestorven is. En jawel, ze vindt het rond 324, zowel het hout als de spijkers, waarna op de plaats van Jezus’ graf een kerk wordt opgetrokken, de Basiliek van het Heilig graf, ingewijd op 13 september 335.

Het duurt echter tot na de middeleeuwse kruistochten, voordat de verering van het kruishout echt op gang komt. Van het kruis worden talloze splinters als relikwie verspreid en daar hoort natuurlijk ook een viering bij. Zo komt men ertoe de wijding van de Heilig Grafbasiliek jaarlijks te gaan herdenken, waarbij dan de relikwie van het Heilig Kruis wordt getoond aan de gelovigen. Dat symboliseert het tonen van Jezus als Heiland en gaat terug op het Johannesevangelie, waarin geschreven staat: “En zoals Mozes de slang ophief in de woestijn, zo moet de Mensenzoon worden verheven, opdat ieder die in Hem gelooft, het eeuwig leven zou hebben.” (Joh.3:14-15)

Sindsdien zijn er ook kerken aan het Heilig Kruis gewijd, zoals in Mortsel en in een deelgemeente van Brugge, die er zelfs naar is vernoemd: Brugge Sint-Kruis. Op 14 september wordt het Feest van Kruisverheffing gevierd.