nam ik er mijn intrek. Vanaf dan kon ik haar publicaties van nabij volgen en zag ik haar werk in de loop der jaren evolueren van – om het gemakkelijkheidhalve met een cliché te omschrijven – experimenteel tot meer toegankelijk. Lucienne is niet alleen schrijfster, maar ook beeldend kunstenaar. Jaren later organiseerde ik een retrospectieve van haar schilderijen en tekeningen – het werd een van de meest succesvolle exposities in onze toenmalige galerie.

Al jaren verkondigt ze na elke publicatie: dit was mijn laatste bundel, nu publiceer ik niet meer. Maar het is een beetje zoals bij popsterren die steeds afscheidstournees aankondigen maar ondertussen blijven doorgaan. Het zegt veel over de passie waarmee zij werkt. 

Lucienne zweert nog bij schrijven met de pen en de elektrische schrijfmachine is voor haar het toppunt van technische evolutie. Als ik haar verzeker dat een manuscript dat ik op de computer heb gezet met één klik op de pc gemaild wordt naar Leo Peeraer, al jaren haar vaste en trouwe uitgever, wil Lucienne dat wel geloven, maar ik zie aan haar wat onzekere blik dat de garantie dat de nieuwe bundel per postkoets onderweg zou zijn van Antwerpen naar Leuven haar toch heel wat geruster zou stellen. 

Lucienne heeft mij niet alleen gestimuleerd tot het publiceren van mijn eerste dichtbundel, Ivoren Weemoed – zij was van in den beginne mijn mentor aan wie ik op literair vlak zowat alles te danken heb. Maar er is meer: deze grote en veelzijdige dame is een vriendin voor het leven.