|
Aan
kant gezet bij afgesleten inboedel
toont haar springveren
binnenste
het wel
en wee van een oude matras.
‘t
Kapok laat plots geheimen los
en in
haar bobbelige noppen
kroppen
refreinen en duetten:
Kom
liefste, trek je nog
niet
terug. Tast mij af
of ik
opnieuw een vreemde ben
die je
de weg vraagt naar vandaag -
Ik wil
verdwijnen binnenin
een
rauw lichaam klapwieken
als in
een onderzeese grot.
Zo
vogelvlug, met korte stoten,
klonk
dit duet als een duel
als
middenin een afgekuste stilte
een
stem, haast verstikt, opveerde:
“Ga jij
eerst dood, dan volg ik wel…”
Kom
liefste, haal mij in
zoals
een slak haar voelhorentjes.
Ik wil
het licht niet zien
dat in
mijn ribben fluit -
Steek
vlug mijn kromgesloten
lijf in
brand: nog één zucht
en de
fleur is eraf. |
