' Le Noeud ' - Rachel Baes
(detail omslagfoto)

Voor Als later dan nog bestaat schreef Lucienne Stassaert zeven boeiende gedichten bij even zoveel knappe schilderijen van Rachel Baes (Brussel, 1912 – Brugge, 1983).

Alhoewel Baes geen professionele opleiding volgde, tekende en schilderde zij vanaf haar kinderjaren. Na de dood van haar geliefde in 1940 gaf haar kunst blijk van een grotere introspectie: dromen, herinneringen aan haar kindertijd, sprookjes en verhalen, angsten en verborgen wensen vermengen zich in bizarre scènes. Haar schilderijen roepen een mysterieuze, vaak angstige sfeer op.

Lucienne Stassaerts pen weet zich perfect in deze wereld in te leven.

De zee, de onvergelijkelijke,
en geen ander uitzicht meer
binnenskamers, bij de hand. 

Wolken verblauwen dag en nacht.
Ik leg een afstand van jaren af
om naar een droomtol
van een schelp te luisteren

die op alles een antwoord weet -  

Even groot als toen ik het meisje was
dat in haar zou willen verdwijnen,
zuigt zij mijn spiraalvormig geheugen op 

in haar onzachte kronkelingen.
De draaigroei van het verleden
is plots niet meer te temperen. 

Dadelijk hoor ik hoe genot komt aanrollen
en niet meer afneemt, zoals liefde
een leven lang op peil gehouden
zonder twijfel en vooral zonder hem,

de onvergelijkelijke.

(bij het schilderij van Rachel Baes, “Le Noeud”, 1949)