|
uit: “Wat
op de tast bij lichte maan te zingen is”, cyclus “Lang
genoeg”
Lang genoeg
quatre-mains gespeeld
zonder één keer op te kijken,
na te gaan
zoals Orfeus
of mijn
lief al dan niet nog bestond.
Lang genoeg
bij hoge noten
een bas
gemist bij het samenspel
om de
toonloze stilten te wegen
vóór en na
de kleine dood.
Jodelen
kon. En zich te pletter ademen
zoals
minnaars op het hoogst van de min
in volle
vlam uit het licht vallen
en in den
blinde uit elkaar.
Tot op een
zeker zwart-wit moment,
juist
afgesteld en gekadreerd,
de waarheid
als een inmaakbom
van verrot
fruit aan scherven sprong:
Hij speelde
al jaren niet meer mee. |
