|
Wie geeft
het geduld een prooi om te verslinden
en tekent een verdrag
met de ontijdelijke Tijd
achter
welke mond
schuilt in
reien van regen
verzegeld
het woord
dat men
voorbij de stilte hoort
of wordt
het kermen van een dier in nood
van de
verbaasde welp
uit de
moederschoot
ergens
verzacht verbonden en verhoord?
Leer mij nu
lopen zonder handen
verdring
het doodsbeest dat mijn wachten hoort
want er
kleeft zilver op mijn tong
die wit van
weelde op gevlekte ribben zong
naakt is de
liefde nooit
als men
voorbij de aankomst is
en wat men
duister een verleden noemt
verbrandend
in de nacht
een wassen
bloesem dooft |
