|
Wat nemen we waar? Waarom zijn we ervan overtuigd dat datgene
wat we waarnemen de realiteit is? Dat wat we waarnemen is de
realiteit…vinden we. Het is ook de realiteit, onze eigen
realiteit. Arme beperkende zintuigen! Verstrikt in onze eigen
conventies. Niets is wat het lijkt.
Nadat ze nu reeds jaren geleden hun vervolmakingsjaar van de
richting ‘Schilderen’ aan de tekenacademie Sint Michiel hadden
afgerond, besloten Betsy Van Remoortel en Michel Le Clair dat
het hierbij niet blijven kon, dat ze samen verder de strijd
moesten aangaan met de mayavistische realiteit en samen naar
buiten moesten komen.
Individueel exposeren, ok. Deelnemen aan
groepstentoonstellingen, ok. Het hoorde er allemaal bij in het
verleden. Maar met twee exposeren leek toch een boeiender
uitdaging. Het verzoenen van twee verschillende stijlen…want
beiden hebben hun persoonlijke kijk op het kunstgebeuren. De een
wat meer gericht op de oude meesters, de ander wat meer open
voor de hedendaagse kunstenaars, maar bij beiden onbegrip voor
werk dat zijn enige kwaliteit puurt uit de verhandelingen
waarmee het ‘de hemel wordt ingeprezen’.
Kwaliteit wordt nagestreefd, natuurlijk… maar in feite
pretenderen de werken op deze tentoonstelling in dit uniek
kader, enkel te zijn ‘wat ze zijn’: een uitnodiging naar de
toeschouwer om er zijn eigen realiteit in te ontdekken.
Het schilderen wordt bij de twee collega’s ervaren als therapie,
als een manier om het leven boeiender te maken, als die
zoektocht naar de extra dimensie van de zelfgeschapen wereld. De
penselen zijn de muziekinstrumenten. Samen met de sensualiteit
van de verf wordt het werk gecomponeerd in de toonaard van het
moment. Met steeds voor ogen die queeste naar de
zelfovertreffing in het uiten of verwerken van gedachten en
gevoelens. De worsteling met de eeuwige tegenstellingen die toch
complementair blijken te zijn: vreugde/droefheid, positiviteit/negativiteit,
warmte/koude, clair/obscur…Is er daar ergens plaats voor de
synthese?
De persoonlijke benadering dus zeker: de spontane soms iets
chaotische penseelvoering, het doordachte, het vrijblijvende en
charmerende…soms dan weer de ultieme uppercut voor de
toeschouwer bij het aanschouwen van minder prettige elementen in
het menselijke bestaan, maar steeds weer gevoed door het
enthousiasme en het plezier van het samen scheppen. |
