Steekwoorden zijn daarom mensen en kleuren. En ja, zwart blijkt hier vaak een hoofdtint, in alle toonaarden tussen git en bruin. En de mensen zijn bovendien dikwijls kinderen, omdat zij nog leven in een eigen wereldje, waar spontaan en direct gereageerd wordt op het hier en nu.

Omdat voor Vera Seppion alledaags België wat te grijs was, morgen een te voorspelbare herhaling van vandaag, pakte ze haar koffers en vertrok met bestemming ‘Exotisch’: van Bolivië tot Vietnam, van Haïti tot Rwanda. Ze keerde telkens weer met een camera vol meegesmokkelde kinderen.

Spontaan leven heeft vaak iets van een feest en toen Vera recenter verzeild raakte op folkloristische

festijnen in eigen stad, kon ze even haar koffers vergeten: Chinees Nieuwjaar, Songkran (Thais Nieuwjaar), Ganesha (hindoefestival rond de god met het olifantenhoofd) – Antwerpen werd even erg exotisch.

“Kunnen we straks jouw beelden van ons feest zien?” was de vraag.

Dat kon, dankzij Vera’s webstek, die dan ook druk bezocht werd door wie erbij was, of net afwezig was geweest. Vera’s foto’s als een soort ‘ooit gemist’-herhaling. 

Met dat soort aan journalistiek grenzende fotografie, had Vera inmiddels al ervaring opgedaan in het contact met collega-website-kunstenaars. Zij zorgde voor flitsen van poëzieoptredens en expo-vernissages, zoals Zuiderzinnen-poëzie, Gedichtendag, tentoonstellingen van Gerard Deweer, Roland Van Hecke en Willie Cools. 

Haar eigen werk heeft ze naar buiten gebracht via tentoonstellingen in de Mercator-galerie, taverne De Berenbak, cc De Markgraaf te Hove en in Mess Antigoon, de voormalige ontmoetingsruimte van haar werkgever, het Ministerie van Defensie.
Als deelneemster aan de editie van Mil Art 2002 kwam Vera Seppion als laureaat uit de selectie met een foto uit de Dominicaanse Republiek.

De titel van die foto luidde ‘Kinderlijke onschuld’, kon het toepasselijker?