© Het Stille Pand (2006-2025) 
ANNMARIE DRIESSENS Annemie Driessens is de auteur van het jeugdboek “Een kostbaar geschenk”, de bewogen en plezierige geschiedenis van het gezin Jongenelen, met vakantie in Italië. (Heideland-Orbis – ISBN 90 291 7034 4) In deze lezing brengt ze echter een van haar belevenissen uit de eigen jeugd. Een gewoon verhaal. Het leven is voor iedereen een ander verhaal. Dit is het mijne. Ze droomde. Ze droomde dat ze met de kinderwagen naar het station liep met Hugo die aan een kant de stang vast hield. Zo dadelijk zou Nand met de trein aankomen. Ze hoorde de stoomfluit al. Kijk daar kwam hij aanlopen, hij zwaaide en Hugo rende op hem toe. Even later boog hij zich over de kinderwagen, zij sloeg het dekentje opzij en... daar lag niets. Ze had helemaal geen kindje. In paniek begon ze te roepen : waar is ons kindje, ons meisje is weg... Tante Mathilde kwam toegesneld, "Rustig, Jeanneke, stil maar, alles is in orde. Hier is ze, naast je in de wieg." Of het nu kwam omdat ik mama's onrust gewaar was geworden of gewoon omdat ik honger had, op dat moment begon ik te huilen. Even later had ze mij in haar armen en zag ze me ook voor het eerst. "Mijn Annemieke," zei ze. "Wat ben ik blij met mijn Annemieke." Vele jaren later, op haar sterfbed, heeft ze dat nog eens herhaald. Suzanne Binnemans zegt hierover het volgende: je schrijft zelf dat je dat stuk van het verhaal alleen maar hebt door anderen die het vertelden. Je grootste troef is dat je zoveel details toont aan de lezer, maar ik heb me vooral laten meeslepen door jouw manier van schrijven. Liefde voor de taal vanaf de kleuterklas. Het resultaat mag er zijn. De manier waarop je alles hebt neergeschreven is zo ontzettend filmisch, dat het lezen ook een film wordt. Knap gedaan.
© foto’s: Vera Seppion
HHans Beers  ten huize beers…    annemarie driessens © Het Stille Pand (2006-2026) 
Suzanne Binnemans, auteur
Hans Beers bracht gedichten van Annmarie Sauer en Tony Rombouts. De oude vrouw in haar te nauwe schoenen dijt uit over haar eigen plek Water in de benen van jaren was en plas en een bekken bol en broos van leven geven Als ze opstaat zet ze meteen de stoel op tafel Maar nooit nooit liep ze op blote voeten door het gras uit Eigen wegen - Annmarie Sauer
De genese van het gedicht Tussen wat vergruisde schelpen aan de vloedlijn van het strand plots enkele herkenbare letters vinden. Sommige zijn nog drijfnat en zichtbaar op zoek naar hun functie. Andere liggen blakend te praten naast enkele aangespoelde kwallen die voorzichtig liggen te vergaan en door de zon nog niet volledig zijn uitgedroogd. Langzaam stappend langs de branding kijkend naar de geluidloze gebaren van de uitglijdende golven vult het mandje zich volledig van zichzelf. Ieder gedicht is een vondst uit de werkelijkheid. Tony Rombouts
Hans Beers