I De rails voor me ik kijk dwars door mezelf, door het goed om m’n lijf het eeuwige paard reikhalzend naar jou ergens – braaf paardje – hinnikend op mos tussen de stenen van leed, dit is niet mijn naam die ik hoor dit is niets als ik val.

II En dan val ik mijn vingertoppen vallen af geen toets de werkelijkheid geen toets de liefde meer geen kraam dat past op markten, voor mij mag heel de bende weg zodat ik eindelijk weer eens die stenen onder me mag voelen – braaf paardje slaap.