Naar aanleiding van Antwerpen Culturele hoofdstad van Europa gaf  Deus Ex Machina een themanummer uit onder de noemer Ontzette stad - Antwerpse auteurs over hun stad (16e jaargang, 1992, nr.4). Suzanne Binnemans en 31 andere auteurs leverden daarvoor ‘Uit het goede hout gesneden’ bijdragen.

DICHTER DIENAAR Antwerpen, Ma belle waar ieders Koninck wel ergens beter smaakt Je ligt me wel… Bij perioden maar soms ook niet, soms lieg je immers dat je zwart ziet. Het gitzwart van gevreesde dagen, het zwartste zwart zonder ster of maan of andere vorm van ongehoorzaamheid in dit bestaan van zwart wit – zonderling – weet dit: op deze reis maakt men schoon schip. De telling zal wel nooit vervagen; vandaag herhaalt ze zich gedwee. Eén twee drie, wie doet er mee? Je lichaam, Antwerpen, is niets. Wat schrale botten in een dure vacht; Je bent niet wat je bent, het is veeleer luttel arm erbarmen dat je kent. Je handen in één want verstopt, geborgenheid of onderdak: afwezig. Hij die nu argeloos verkropt had niets dan eerlijkheid verwacht, niets meer. Vereende krachten zeggen ze en ze zuchten opgelucht na zoveel jaren ingehouden haat. Je burcht is zomaar zonder wachters, zonder sluwe scherpschutters in spe. Wie vecht nu mee tegen demonen met gemiste kansen in wel en wee? Een laatste wens, het laatste woord? Wat is er nog dat werkelijk baat? Soms walmt het uit de straatkasseien: wasem van bloed, heet en koel tegelijk, van hoektanden ontbloot opzij en snel een slag of stoot; zie dan toch hoe ik me voel bedrogen in wat me ooit ontroerde, och arme, stad aan de stroom je ideeën vloeien in de goot. Maar neem nu, neem dat alles is verloren dan nog ben ik je dienaar en vecht opdat mijn woorden je beklijven zouden en dat ik krijg wat ik verdien: verdraagzaamheid in alle volken. Mijn bericht bereikt je veel te laat wellicht, ik kan hopen slechts. Wie niet weg is, is gezien… Geef me ruimte vol verdriet om lakend mijn vleugels te gebruiken mijn kracht is niet te peilen straks als het stikdonker wordt. Of ik je redden kan, geloof ik niet bij wijlen heb jij vertier gekozen; heb ik niet kunnen vinden wat ik zocht slaap maar, een ontspoord leven is zo kort.