DIE ENE DAG Het had iets te maken met de zee, dacht ze, met wonen op de toppen van de golven, hoog opspattend, hoog en dan weer laag, schijnbaar gedwee. Zo zou ook die ene dag wel komen en bevreesd wilde ze gaan schuilen in eigen en vertrouwde woorden, weg ver weg van opkolkende hysterie. Op de pieken van de bergen ligt altijd sneeuw, wist ze, en wit was ook het schuim, en de wolken en het eeuwige blad papier. Die ene dag zou niets veranderen aan alle zekerheden die ze bezat: de aarde bleef rond, de wereld plat.