In de bundel ‘Een veld van verwilderde rozen’, een eerbetoon aan de Vlaamse kunstschilder en graficus Willie Cools (1931-2011), werden twee van haar gedichten opgenomen. Tal van andere dichters werkten mee aan dit project. Demer Uitgeverij (2011).

‘Door het gaas van mannenwimpers Worden vrouwen dag en nacht bespied’ (Johan Anthierens) 1. eerst verborg je nog mijn gezicht liet je mijn armen en handen dwalen mijn benen en tenen spelen over een maagdelijk blank vel mijn lot lag in jouw handen je deed me bewegen tussen grenzen binnen de krijtlijnen voor mij uitgezet zelf mocht ik niet kiezen strelend creëerden jouw vingers ik wentelde me in jouw kleuren bedachtzaam leunde je over mij heen ik voelde jouw hete adem wanneer je mijn naakte lichaam zorgzaam toedekte met witte sluiers angstvallig volgde ik jou je dwong mij te kijken schroomvol vouwde ik me dicht plooide toen weer open ik gluurde naar wie mijn hoeder was getrouw werd ik de jouwe

2. ik ken je van ver en nabij jouw kommer laat me nooit ongemoeid of ik het wel warm genoeg heb misschien moet je me aankleden maar je geeft me noch jurk noch jas zelfs geen sjaal om me mee te bedekken je spreidt het laken uit voor ons beiden ons liefdesspel kan beginnen geef mij een naam en ik zoek in jouw armen de plaats waar het verlangen zit laat mij jouw mooiste roos zijn de avond komt niet hij valt een bries sluit mijn blaadjes tot kelk breek mij morgen weer open zorg dat ik behouden blijf