Facebook en andere gedichten ontstond uit een initiatief van Hannie Rouweler (Demer Uitgeverij, 2012). Met het in de bundel opgenomen Mijn Lier solliciteerde Suzanne Binnemans naar de funcie van stadsdichter in Lier. Er werd echter geen stadsdichter aangesteld.

Er was eens… een klein Liers meisje dat ooit schrijfster wilde worden. Het meisje geloofde in haar droom en schreef ijverig, jaar na jaar. Men beweert dat ze inderdaad schrijfster is geworden, al kennen de Lierenaars haar naam niet. Om haar naam te leren kennen, moet je tot in het verre Antwerpen of zelfs helemaal tot in Holland reizen. Deze schrijfster – tegelijk met een aantal andere schrijvers – bracht een plechtige brief naar de bestuurder van de stad. Daarin stond te lezen dat zij de taak van stadsdichter wel op zich wilde nemen. Tenslotte was ze een rasechte en dappere Lierenaar en kende ze de stad op haar duimpje. Het bleef stil. Heel stil. Tot op een dag het bericht kwam dat de stad geen stadsdichter meer nodig had. De ‘show’ werd dus afgeblazen en iedereen kon weer rustig achterover leunen in zijn stoel, …pardon ‘zetel’. En toch bleef de schrijfster geloven in ‘haar’ stad waar ze was opgegroeid. Ze schreef er zelfs gedichten over.

MIJN LIER ik loop door straten vol hinderpalen voel mensen denken dat het kouder wordt ze zijn op zoek vol twijfel en overgave naar een kloppend hart dat overloopt van schrik ik blijf bewegen lang muren die ik ken strek mijn hand streel oude gevelstenen bij deze kille uren kijk ik fier naar de Belforttoren de Sint-Gummaruskerk de pannen op de daken ik blijf bewogen ben gelukkig in het steeds stadse van mijn Lier *** hier hebben de zwanen een lied de bomen groene vingers de schaapjes een herder van koper en steen het water draagt mijn stem hier zijn de daken als dekens de luchten als kussens de vesten een vesting de straten een wal hier zal ik gedijen.