Suzanne Binnemans verlies & verdriet
© Het Stille Pand (2006-2025) 
© Het Stille Pand (2006-2026) 
In Woorden Bloemen (Demer Uitgeverij, 2024) werden enkel(e) dichteressen uit Nederland en Vlaanderen samengebracht. Een vrouwenbloemlezing is in deze tijd nog steeds geen overbodige luxe en dus is er reden genoeg om de vrouwelijke stem in de poëzie een bijzondere plaats en aandacht te geven.
VERLIES & VERDRIET 1. ogenschijnlijk goede kompanen ze schuifelen en fluisteren tezamen eenzaam op de dansvloer schijnbaar behulpzaam troostend soms echter staan ze tegenover elkaar met getrokken messen gekruiste degens dit biedt geen soelaas – slechts een zielige grimas op beider wezen of zoevend botsend op een kermis met flitsende lichten alle kleuren oorverdovende muziek verzachting is niet te overzien toch verzuimen ze te bekennen wat hun doel was en zal zijn ze keren gewoontegetrouw terug naar wie hen nog gedogen moet geen van beiden is een held zolang rouw en smart standhouden kansloos geven ze zich gewonnen lijdzaam ondergaan ze hun opgelegde gehoorzaamheid 2. tussen hen bestaat een afspraak onuitgesproken want woorden blijken overduidelijk overbodig louter routine bij hun werktaak geen begrip voor slachtoffers zelden noodhulp geen staakt het vuren geen onderhandelingen nooit erbarmen meedogenloos altijd maar verder hun geweten moeizaam aan de kant gezet even rusten na al die kommer en kwel aan de meet is geen van hen winnaar eindelijk spreken ze toch tot elkaar eigen jezelf de prijs van pijn niet toe die behoort aan ieder die we bezoeken laat ons het noodlot onder ogen zien wij zijn gedoemd tot vervloeken gekneusde zielen die wij achter ons laten zijn machteloos bij onze oorlog
3. verlies en verdriet zittend op een bankje in een ondergesneeuwd stil guur park ongemakkelijk aarzelend zuchtend evenwel dicht bij elkaar de kilte schuwend zachtjes wennen weerhoudt het wenen dan wordt het toch weer lente zomer vrolijke stemmen geluiden klanken gemoedelijk moeten ze doorgaan al weten ze nooit welke kant te kiezen en die verdomde blijvende twijfel wie neemt de leiding? 4. verlies en verdriet staan me in de weg bij alles wat ik doe of denk ook bij dit schrijven ik struikel val en krabbel recht angstvallig tracht ik hen te mijden maar ze blijven naar me lonken sleuren me mee in zompige aarde die we allen ooit zullen ontmoeten aan jullie mijn zo gekende metgezellen: ik vecht niet tegen jullie alleen uitzonderlijk zal ik jullie begroeten vergeten en vergeven wil ik niet anders zou ik niet hebben geleefd