Zonder vangnet zonder weerstand Ik heb nooit iemand ontmoet die deze kamer zo overheerste peilend naar de zin van het leven voortdurend beducht op wat dan ook volhardend blijf ik speuren naar iets wat ons bindt de macht die we over elkaar hebben de angst daarbij om te vallen immer met de handen in het haar onophoudelijk dat zoeken naar de vrees dat dingen zich herhalen zonder vangnet zonder weerstand * jou zoeken is een opdracht ik voel het in alle straten die ik ken maar meer nog in deze kamer jij deugniet je houdt je verscholen met een hand voor mijn ogen tel ik tot honderd honderd is een mysterieus getal het centrum tussen 99 en 101 de som van de eerste negen priemgetallen honderd is nog zoveel meer het kwadraat van tien keer tellen dan loop ik reikend naar jou ik roep je naam en begin weer te leven plots sta je daar als was je een bruid voor mij in al je schoonheid aanschouw ik je ik hoor je fluisteren en weet niet wat te zeggen voor altijd zal ik die stem horen waar dan ook ik roep al lang niet meer je hoort alleen mijn geprevel tot jou samen tot honderd tellen en we zijn samen zachtjes fluisterend over wat ons overkwam * jij weet waar je jas hangt ik weet waar mijn schoenen staan deze kamer is van ons beiden we kijken samen uit het raam angstig turend naar iets wat ons kan verlossen hopend op een lichtende ster bijwijlen kijk ik in je droeve ogen ik zink maar dan staan ze weer helder en ben ik vrolijk als een kind ik wieg je tot je slaapt tot je strijd voorbij is ik bied je stilte in je hoofd geen oorlogen meer tussen ons wees maar stil we sluiten vrede samen gaan we de geschiedenis in