
HSP
Roger Nupie wilfried adams herdacht
Mooist is wat nimmer wordt voltooid ( voor Wilfried ) 1 Omdat herinnering niet dooft. Daarom kwam ook voor hem elke dag de zon op, streelde de hand die tussen het leven door een flits van een gedicht schreef, soms. Vaker was hij tot niets verplicht. Daar kon hij het best mee stellen. Later, zijn lichaam verworden tot het tengerste weefsel, hoestte hij zijn grens tegemoet tot alle holten in zijn mens waren gestold. Een ademtocht voordien nog zinderde de hitte een laatste keer na en kleurde het water bloedrood. Jaja, water zat. Dan legde hij zijn laatste nachtegaal het zwijgen op.
2 De dichter herkent zijn eigen laf geblaf niet meer. Zijn stem ontbladert, wordt trager. Hij vervoegt zich zwijgend, danst eenzaam. Hij is het niet langer die schrijft. Zijn handen liggen nu werkeloos en zijn polsen kraken. Het woord schreit en vindt het jongentje van zes niet dat in het trappenhuis als blind staat te huilen. De bliksem heeft geen woorden. Wij vieren niet langer het vuur. Wij tasten naar zijn hand. Er is alleen nog de grote dood.
De Mededelingen van het Centrum voor Documentatie & Reëvaluatie (11de jaargang, nr. 220 ,18 november 2013) was gewijd aan de dichter WILFRIED ADAMS (1947 2008), medestichter en algemeen secretaris van het CDR. Hij wordt hier vanuit uiteenlopende oogpunten geportretteerd door Luc PAY, Henri-Floris JESPERS, Geert VAN ISTENDAEL, Joke VAN DEN BRANDT, Lucienne STASSAERT, Hendrik CARETTE, Joris GERITS, Peter BORMANS, Vera Alexander BEERTEN, Bert BEVERS en Roger NUPIE, die twee gedichten schreef waarin hij samples van de poëzie van Adams verwerkte: Mooist is wat nimmer wordt voltooid. foto (bewerkt): Nele Steensels & Philip Boddez n.a.v. een interview in het Antwerpse volkscafé Penny Black (2006).
Wilfried Adams herdacht (1947-2008) PDF versie (klik op foto)