Al heel jong was Suzanne Binnemans onder de indruk van de schetsen en schilderijen die haar vader (Frans Kennes) maakte. Op zijn veertiende ging hij op leercontract bij een steenkapper. Vader was meester in het figuurkappen in steen; of vele kerkhoven zijn werken van hem te bekijken, alle anoniem… Hij bleef kunstacademie volgen ‘omdat het tekenen en beeldhouwen in zijn vingers en in zijn hele wezen zat’ aldus dochter Suzanne. Ook Suzanne volgde lessen aan de kunstacademie als jong meisje, maar ze leerde meer van haar vaders vloeiende bewegingen over het papier, meer van zijn drang tot scheppen. Die drang tot creativiteit is haar altijd bijgebleven. In de jaren ’80 exposeerde Suzanne Binnemans veelvuldig, vaak met ietwat impressionistische schilderijen in acryl. Toen ze in 1988 begon te publiceren, koos ze resoluut voor het schrijven. Het grafische kreeg vanaf toen een andere plaats. ‘Vooral sinds 1990 verminderde mijn drang tot schilderen en tekenen; als ontwerper ben ik tenslotte altijd bezig met het beeld, het geeft me voldoening, er gaat per dag zeker genoeg aandacht naar het beeld. Als ik na m’n werk nog iets wil maken, dan liever iets met taal. Tenslotte voel ik me veel meer schrijfster dan grafisch kunstenaar’ aldus Binnemans. Om haar vader en zijn werk te eren, signeert Suzanne Binnemans haar werken steevast met haar vaders naam Kennes Pas in 2008, toen hoofdredacteur François Vermeulen haar vroeg om mee te werken aan zijn e-zine Stroom, begon ze weer te schilderen. Bovenstaand beeld in Stroom maakte ze bij een gedicht van Guy van Hoof. Later, in 2012, werd een schilderij van haar gebruikt als kaftillustratie voor het essay van Nicole Van Overstraeten ‘De dagen zijn huiveringwekkend mooi’ over het werk van Guy van Hoof.(Landschap van riet, acryl op papier).  In het tijdschrift Gierik/Nieuw Vlaams Tijdschrift besteedde Guy Commerman een artikel aan zowel schrijfster als schilderes met als titel ‘Suzanne Binnemans in woord en beeld’. Zo meent hij: “Martine Kennes schildert zoals Suzanne BInnemans schrijft: raak en zonder omwegen.”  TENTOONSTELLINGEN TOT 1993 1983, 1984, 1985 Het Vleeshuis, Lier 1985, 1986 Tavernes en cafés, Lier / Meubelwinkels, Antwerpen 1985 Ontmoetingscentrum Raymond de la Haey, Lier 1992 De Brakke Grond, Amsterdam (‘Vrijzinnige huizen’, groepstentoonstelling) 1991 Karel Cuypershuis, Antwerpen (individuele tentoonstelling 1991) 1993 Karel Cuypershuis, Antwerpen (‘Stil leven in landschappen’, groepstentoonstelling n.a.v. Antwerpen, culturele hoofdstad van Europa 1993) De thematiek van haar beeldend werk leunt dicht aan bij haar literair werk. Universele landschappen waarin menselijke kenmerken ontbreken. Eenzaamheid en de zoektocht naar warmte en menselijk contact staan centraal. Haar schilderijen kunnen ‘stille getuigen van de eenzaamheid’ genoemd worden.