Hans BEERS schilderkunst - restauratie

HSP
Renée Van Hekken de vikingvrouw
Intro De vikingvrouw heeft een viool waar ze prachtige, zachte klanken op speelt, zo wiegt ze rust onder de mensen. En zo verdwijnt voor eventjes de pijn, van het zijn. De schoonheid van het woord, van muziek, wat als laatste bij de mens blijft, in zijn bewustzijn.
De oude man, geschilderd beeld De oude man zit in zijn rieten tuinstoel in de tuin, tussen de eerste lentebloemen en geniet van de zon. Ogenschijnlijk is er niets aan de hand met de oude man, maar in zijn blik ligt een verwilderd landschap verborgen, waar niemand, zelfs hij niet, de sleutel van heeft. De oude man lijdt aan een ziekte waar geen medicijnen voor zijn, alleen maar liefde en geduld. Straks geeft zijn vrouw, die achter het gordijn van het keukenraam toekijkt, hem zijn kop thee met koekjes. Dat doet ze altijd zo, omstreeks drie uur in de namiddag. De blik van de oude man glijdt langzaam langsheen de bloemen, de blauwe lucht en de witte poes die naast hem zit en waar hij veel van houdt. En zij van hem. Dat zijn de dingen die er nog toe doen voor hem. Waar hij op terug valt. Zoals op zijn vrouw, steeds achter het kanten gordijn van de keueken. Hij weet dat ze daar is, en dat is voor hem genoeg. De oude man leeft nu een wat teruggetrokken bestaan, want de prikkelingen van de buitenwereld zijn hem gauw teveel. Ze doen hem meestal pijn. In zijn rieten tuinstoel bekijkt hij de twee kersenbomen, met hun roze en witte prachtige bloesems nu en aait de witte poes aan zijn zij. Zijn blik wordt zachter, en er glijdt een glimp van herinnering in, als hij zijn vrouw ziet komen met het theeblad, de kopjes en de koekjes. Ze drinken samen thee, en er heerst een stilzwijgen, een gesprek zonder woorden. In zijn blik wonen de landschappen, de geschilderde beelden van weleer, van toen. Zijn geschiedenis die zij deelt. Het nu moeizaam samenrapen van de zinnen. Er heerst in de oude man een wonderlijke wereld binnenin. Net als een kind, alleen heeft de oude man alles al gezien, maar vergeten. Er heerst slechts stilte, als een woestijn. De verwaaide geschilderde beelden in de verte, getuigen van een geschiedenis, de historie van de oude man, die vergeet, die lijdt en boos is soms. Een oude man in zijn rieten leunstoel, naast de witte poes, in de lente. Getuigenis van wat nog rest. In de stille schoonheid van dagen.
Jos Laureys - (c) foto: André Bongers