Hans BEERS schilderkunst - restauratie

HSP
Renée Van Hekken elvira’s nieuwe huis
voorstelling van de bundel foto: Vera Seppion
Elvira - groot, vastberaden, haast arrogant - beïndigde haar werelreizen en vertelt nu over het straatleven rondom het Hagelkruis. Ze heeft haar koffers voorgoed geborgen, ze is hier thuis.
Elvira, één van mijn lievelingspoppen, heeft nu ook een nieuwe thuis gekregen. Samen met mij op de nieuwe plek. Dit is een nieuw, oud huis om mijn dagen in te slijten, boeken te schrijven en te borduren. Aan jouw zijde, zolang het nog kan. Ik heb een nieuwe plek gevonden, in een oud polderdorp, ddichtbij de stad. Daar waar de zandweg naar verdwenen polderdorpen is verdwenen, uitgebloeid in dode wegen. Wegen die nu naar nergensland voeren. Er zijn andere huizenzoekers aangeland, uit verre oorden. Met tal van kleuren. Tussen de oude dorpsbewoners, arbeiders uit de haven, woont nu een verscheiden volk, zij aan zij. In de stegen van weleer, in de huizen van toendertijd. Toen ik jong was, in de jaren zestig, liep ik aan de hand van mijn oudtante doorheen dit dorp, waar ze nering had en een stoffenwinkel open hield. Ik zie mezelf nog lopen hier, langsheen diezelfde straatjes van toen. ‘t Kan verkeren dat ik hier nu terecht ben gekomen. Met een oude buurvrouw pratend over mijn oudtante. Lange jaren her… Dit is een nieuwe plek om oude verhalen los te kunnen laten, geschiedenis te schrijven, het verleden te verlaten, helaas niet te vergeten. Maar om los te laten.