Hans BEERS schilderkunst - restauratie

HSP
Renée Van Hekken walden trio
Dichteres Renée Van Hekken werkte in haar programma’s door de jaren heen geregeld samen met muzikanten. Toen ze samen met haar bondgenoot, dichter-performer Roger Nupie optrad in Tracé Cultuurstation in Ekeren, werden ze voor de eerste keer begeleid door violist, componist en arrangeur Xander Nichting. Xander speelde op de voor hem vervaardigde elektrische viool de sterren van de hemel. De samenwerking van het drietal werd toen bezegeld en sindsdien heeft het trio heel wat gezamenlijke projecten verwezenlijkt. Er werd ook vaak opgetreden in Atelier Walden, de thuishaven van Renée en haar echtgenoot, kunstschilder Jos Laureys. De naam voor het trio lag dan ook voor de hand. Renée, Roger en Xander zijn verenigd onder de naam Walden Trio.
Walden Trio - foto: Bart Van den Bossche
24 maart 2020. In volle Corona crisis treedt Trio Walden op voor de bewoners en het personeel van Hof De Bist in Ekeren.
Jos Laureys, kunstschilder, Alzheimer patiënt en echtgenoot van Renée Van Hekken zag dat het goed was.
Beeldmateriaal ATV - Antwerpse televisie
 foto’s: André Bongers
21 februari 2020. Optreden bij vzw EVA-Centrum Ekeren voor Cultuur aan tafel met “Valentina, een migrante”.
Een hartverwarmend initiatief voor bewoners en medewerkers van Hof De Beuken In deze voor hen moeilijke tijd, werden de bewoners en het personeel van Hof De Beuken verwend door het Walden Trio. In de zonovergoten tuin van het woonzorgcentrum trakteerden zij hen op een schitterend openlucht poëtisch concert. Renée Van Hekken en Roger Nupie brachten enkele passend uitgekozen teksten van o.m. Toon Hermans telkens afgewisseld met prachtige muziek door Xander Nichting op de elektrische viool. Het geheel getuigde van een grote empathie en een warme betrokkenheid en wist vele harten te beroeren. Vanuit hun kamers, de zitruimtes, de cafetaria en vanop de verschillende terrassen genoten onze ouderen met volle teugen van muziek en voordracht. En de medewerkers genoten er mee van. Ondertussen werden drankjes geserveerd. Zo werd het een aangenaam en deugddoend lentegebeuren. Het initiatief groeide vanuit een gesprek met Renée Van Hekken, wier echtgenoot Jos Laureys, sinds enkele maanden in Hof De Beuken verblijft. Beiden zijn rasechte Ekerse kunstenaars; zij is schrijfster, hij kunstschilder. Bekommerd om het contact met haar man -die aan dementie lijdt- levendig te houden én met een groot hart voor alle bewoners, werd het idee verder uitgewerkt; het Walden Trio was meteen bereid. Ook in het woonzorgcentrum zetten verschillende mensen zich mee in om dit alles te realiseren. En districts- burgemeester Koen Palinckx gaf zijn toelating. Het werd voor iedereen een hartverwarmend gebeuren! Ondanks de afstand die moest worden bewaard, was de verbondenheid echt voelbaar. Met een dankbaar hart wuifden artiesten en publiek elkaar na een laatste bisnummer uit. Geluk is geen kathedraal, misschien een klein kapelletje. Geen kermis luid en kolossaal, misschien een carrouselletje. Geluk is geen zomer van smetteloos blauw, maar nu en dan een zonnetje. Geluk dat is geen zeppelin, ‘t is hooguit ‘n ballonnetje. … en ik vul dit tekstje van Toon Hermans graag aan: Geluk, dat zijn drie artiesten die het beste van zichzelf gaven om anderen een fijn moment te bezorgen. Dank Renée, Roger en Xander. En ja ‘wij zullen doorgaan tot we weer samen zijn! Tekst & beeldmateriaal Christine Guiette.
 fot’s: Vera Seppion
Mei 2016. Voorstelling van “Elvira’s nieuwe huis” in Tracé cultuurstation te Ekeren. Walden Trio bestond nog niet onder die naam.
Jos Laureys na zijn eerste beroerte  foto: Vera seppion
1 april 2020. Artikel in Knack door Ann Peuteman. We zijn gedoemd om als een soort Romeo en Julia naar elkaar te staan zwaaien. ik beneden in de tuin van het woonzorgcentrum, hij boven op het balkon van zijn kamer. En dat terwijl we veertig jaar lang nooit van elkaar gescheiden zijn geweest. Jos en ik, twee kunstenaars, hebben altijd harmonieus samengeleefd. Ik schreef mijn boeken, hij maakte zijn schilderijen. Tot hij vijf jaar geleden een beroerte kreeg en nog moeilijk kon praten. Daarna volgden er nog twee beroertes en zette ook de dementie in. Twee maanden geleden kreeg hij plots hoge koorts en werd hij naar het ziekenhuis gebracht. Blijkbaar een gevolg van een heel agressieve vorm van dementie. In het ziekenhuis kreeg ik te horen dat hij niet meer mee naar huis mocht omdat ik onmogelijk alleen voor hem zou kunnen zorgen. Verschrikkelijk. Begin februari verhuisde Jos naar Hof De Beuken, een woonzorgcentrum vlak bij ons huis. Zo kon ik hem toch elke middag opzoeken. Dan keken we naar Ketnet, maakten een wandeling in de tuin of kleurden we samen - dat is wat hij nu nog kan. Maar toen ik een paar weken geleden uit het rusthuis vertrok, kwam ik de partner van een andere bewoner tegen. “Heb je gehoord dat we vanaf morgen niet meer binnen zullen mogen door dat virus?” vroeg hij. Ik ben toen snel terug naar boven gelopen en heb Jos nog een kusje gegeven. Gelukkig maar, want de volgende dag stond ik inderdaad voor een gesloten deur. Alles heb ik geprobeerd om hem toch nog te zien. Zelf Jos’ neuroloog heb ik ingeschakeld om te bemiddelen, maar het hielp allemaal niet. Nu zijn we dus helemaal van elkaar gescheiden. Skypen of bellen kan niet, want hij zou niet begrijpen waar die stem vandaan komt. Laat staan dat hij zou beseffen dat ik het ben. Via de katholieke pastor die hem een paar keer per week bezoekt, hoor ik wel hoe het met hem gaat. Zij heeft onlangs ook een zwaaimoment voor ons georganiseerd. Jos werd naar het balkon gebracht en ik stond beneden naar hem te zwaaien. Ik had het lumineuze idee gehad om een maquette mee te nemen van zijn rode sportauto - daar hield hij altijd zo van. Door dat autootje boven mijn hoofd te houden, kon ik zijn aandacht trekken en zwaaide hij terug. Vorige week heb ik samen met het Walden Trio, waar ik deel van uitmaak, een voorstelling met muziek en poëzie gebracht in de tuin van het woonzorgcentrum. De bewoners konden alles vanaf het balkon volgen. Blijkbaar heeft Jos mijn stem herkend, want hij begon te zwaaien. Gelukkig had hij net een goede dag. Een half uur is hij blijven zitten, en voor hem is dat al heel lang. Ondertussen zit ik alleen, met mijn twee katten, in ons veel te grote huis. Alles hier doet aan Jos denken. Zijn schildersatelier, zijn schilderijen, zijn brocanteverzameling. Na veertig jaar samen moet ik nu helemaal alleen verder. En dat terwijl de tijd die Jos nog rest almaar korter wordt, want hij zit in een van de laatste fases van zijn ziekte. Als het nog lang duurt voor ik hem weer mag bezoeken, is de kans ook groot dat ik uit zijn geheugen zal worden gewist en hij met niet meer zal herkennen. Het enige wat we ondertussen kunnen doen, is naar elkaar zwaaien.