voor Lieve Pettens Zie dat water eens vloeien, zei ze. Zie toch hoe snel. Zou het je niet aanstaan van te wonen hier bij dit jaagpad langsheen de rivier? Oud geworden, hoeven we alleen maar te kijken naar het wassende water, het wuivende riet, het machtige vertoon van de wolken. Meer dan dit spektakel van hemel en aarde hebben we niet nodig. Immers de tijd wist alles uit, de heldere zowel als de duistere kanten van het leven. Zullen we daar dan nog langer om rouwen? Hebben we niets meer te verwachten, we hebben ook niets meer te vrezen. Elke zomer brengt de koekoek eenzelfde refrein, dat van de tijd die verglijdt. Wij zullen zwijgen en voelen en denken. Wanneer het stil is, zullen we het gehinnik van jonge hengsten horen en het doffe getrappel van hoeven in de wei en op zaterdag heel in de verte, het lange luiden van de kerkklok. We wonen aan de oever en zijn niet ongelukkig, ook al zijn we voorbij. Op een dag zullen hemel, aarde en water in elkaar vloeien en ons meevoeren. Zo zal het zijn.

De lage landen, Ekeren - © Lieve Pettens