AANGESLIBD Langs Hazarddam tussen hagen van maïs, riet en lisdodde voorbij fluitenkruid en boterbloem hobbelend de helling af Hoog aan de hemel de zon en voor de schilder en zijn doek een wollige wolk, een vogel een vlinder De kerk, een rode burcht geblakerd en verweerd en hoog boven rollende grassen het iele venster van meeuwen Toch weet ik hoe in mijn rug de fabriek nooit stopt met draaien en haar smerige laars lapt aan de natuur en hoe langsheen de oever het rimpelende water een dreigend landschap tekent van kringelende en kronkelende modder Modder ook die aanslibt in mijn ziel nu ik terugkeer naar de poel van ellende die post heeft gevat in het huis genaamd barmhartigheid en zich verbreidt als venijn waar geen kruid tegen gewassen is schriel lachen de meeuwen me uit in Burcht aan de Schelde