JANA STERRETJE Opkomend aan het firmament van de avondlijke straat ik hoor jouw stem klinkklanken tegen de gevels Momi, roep je met aandrang opniieuw en opnieuw zodat ik stil blijf staan luisteren misschien ben jij het niet maar een ander zo vurig en vonkig als jij aangepord door de zomerse wind rukkend aan de ramen vervoerd door de wolken zo laat nog voorbijsnellend geel en oker van zon van van zwoelte misschien ben jij het niet al is het jouw stem die ik telkens weer opvang je raakt me jij nog maar aan het begin en ik elke dag een stap verder van je verwijderd Anja of Maja wat maakt het uit ik hoor alleen maar jouw stem en niet die van een ander klaterend over kasseien Momi roep je ik kan je niet meer inhalen je bent al voorbij en ongrijpbaar je raakt me raakt me zo aan