Uit de bundel Woordpoort naar 2000, een Eigen-Zinnige uitgave (1999) samengesteld door François Vermeulen met 24 dichters. De hier opgenomen tekst komt uit de bundel  Omwille van het bloed.

Het was een foto die je weer levend maakte, lachend in het zonlicht van een prille zomer. Je schilderde de gevel van het huis waarin we dagen deelden voorbij de tijden dat het beter was. Het kleine meisje kijkt verwonderd naar de ladder tegen het huis vragend, met blauwe fiets aan de hand. Wat voor haar niet kon, verzon jij keer op keer en telkens huilde ze vanbinnen.

Het avontuur had anders kunnen zijn vol verbazing en mild voor ieder die naast jou stond. Een ander leven wachtte op de drempel, opdringerig glurend door de kieren in je hoofd. Hamerde het telkens: opnieuw beginnen, opnieuw… de golfslag tegen de rotsen bleef.

Hij was de legpuzzel die het moeilijkst was en bleef, maar ook voor hem pasten de laatste stukken nooit. Zelf droeg hij de last en kwam hij zelden verder dan een slordig uitgesproken belofte aan het kind. Tranen droogden al te snel hadden slechts een vloeibare waarde geen betere betekenis tranen zonder meer. Alleen nog dit: zijn kus was licht en zonder gloed als was hij bang zichzelf als vader te herkennen.