
HSP
Annmarie Sauer zo ben ik zand
Een handgebonden zakboekje met zeven korte teksten, beïnvloed door Gertrude Steins referentiële manier van schrijven. “De woestijn is de woestijn, niet gelijkend op iets anders dan zichzelf. Dat is de bezigheid. Mijn bezig zijn, storend, het woord uitspelen tegen het voorwerp. De woestijnafstand scheidt, herschikt, verschijnt vreemd geordend weer in de permanentie van het werk.”
Woestijndroog Droge razende vloed passeert, verstoort, verschuift rotsen, zift de korrels zand. Woestijn is een taal die ik niet geheel ken of begrijp. In mijn dwaasheid begrijp ik niet helemaal cactus, cat claw muskiet, een verwant van de mimosa, rozemarijn, Joshua boom, creosoot, schurend zand, rotsen, dode takken die leven ondersteunen. En toch laat ik mijn tuin tuin wieden aan de rand, dode gedachten weggeworpen, de straatje zonder eind, de prikkeldraad van concentratiekam- pen. Sporen, het stappen van voeten, poten, altijd in verandering en gevaarlijke schoon- heid niet weerspiegeld in het droge razende leven. De scheiding tussen leven in een altijd levende veranderende plaats – stil staan levend in een levende verandering. Vluchtige gedachten in het stilstaan. Knoppen aangeraakt zou vreugdevol moeten zijn - zonder angst, licht, vriendschap sluiten met sluipende schaduwen - in de woestijn - niet door de woestijn, over of naast - net in de woestijn is een thuis.
aan Rose Vandewalle & Bert Jans PDF (klik op omslag)