Mooie herinneringen aan Annmarie Sauer… Toen ze mij uitnodigde op het Europees Parlement om een poëzieprogramma voor tolken te brengen, de talloze poëzieactiviteiten die ze in haar tomeloze gastvrijheid organiseerde in haar appartement en de gedichten die ze vertaalde voor mijn drietalige bundel “Lichthaus/Lighthouse”. Haar vertalingen zijn voortreffelijk, getuige hiervan ook de poëzie die ze selecteerde, vertaalde en van een inleiding voorzag van de Native American Sherman Alexie, “Over ruggen van zalmen” (Uitgeverij P, 2015). Ze vroeg Lucienne Stassaert en mij om die vertaling “scherpzinnig na te lezen”, wat we met plezier deden. We deelden eenzelfde fascinatie voor Gertrude Stein, wat leidde tot haar publicatie prozagedichten “Zo ben ik zand” (beïnvloed door Gertrude Steins “Tender Buttons”, Dodopers Eindhoven, 2016). We zullen niet alleen haar publicaties als dichteres en vertaalster blijven koesteren, maar evenzeer - en niet in het minst - haar engagement en haar warme persoonlijkheid. Laten we haar uitspraak “Vergeet niet dat je deel bent van het geheel. De toekomst is in jou geplant.” meedragen als een talisman. Roger Nupie • In het december editie van  De Auteur verscheen een uitgebreid  in memoriam. • In Mijn Dagelijks #Gedicht ism Juanita Geerts en Schotte Joris verwijst Michaël Van Caeneghem (Facebook) naar het gedicht Woestijndroog uit de bundel  Zo ben ik Zand

denkend aan Tumbleweed Ik woon hier niet prevelt ze zacht voor zich uit twaalf hoog met weids zicht over de stad waarvan ze zich kennelijk vervreemd voelt ik woon hier niet als in een openbaring alsof alles daarginds heeft afgehaakt verleden en meer nog het heden de dichter merkt niet langer hoe de avond een sluier over de huizen legt als om ze voorgoed toe te dekken Rose Vandewalle

Annmarie Sauer Annmarie Sauer (1947-2025) ademde taal. Niet als een hobby, niet als een beroep, maar als een vorm van overleven. Ze had een oor voor ritme, een neus voor betekenis, en een hart dat klonk als een versregel. Haar kennis van de Angelsaksische poëzie was indrukwekkend, maar nooit intimiderend. Ze citeerde Leslie Silko alsof ze haar persoonlijk kende. Ze sprak over mythe, geschiedenis en identiteit alsof het boodschappenlijstjes waren. Diane Burns noemde ze bitterzoet, en dat was geen oordeel maar een diagnose. Marijo Moore vertaalde ze met de precisie van een chirurg en de tederheid van een geliefde. In haar appartement, aan de Antwerpse Gounod-buurt, mocht ik mijn gedichten voorlezen, omringd door mensen die net als zij geloofden in de kracht van taal. Dankzij haar en haar fijne partner Fred Schyweck kwam zelfs een bundel tot stand die ze speciaal voor mij liet uitbrengen in het Engels en het Duits. Een wondermooi geschenk! En dat brengt me bij nog een herinnering, wonderlijk genoeg, alsof herinneringen zich opdringen wanneer je ze niet uitnodigt. Chloride, Arizona. Een plek die klinkt als een chemisch middel, maar eruitziet als een westerndecor dat vergeten is dat het ooit decor was. Verweerd, stoffig, een soort désert noir waar zelfs de schaduw dorst heeft. Daar werden clips opgenomen van Billy Gibbons, geloof ik. Of van iemand die op hem leek. Dankzij Annmarie — want zij had connecties die niet op LinkedIn stonden — werd een van mijn gedichten daar gelezen. In de woestijn. Tijdens een poëziefestival dat nauwelijks een festival was, tenzij je stoelen in een kring en een vuur van cederhout als festival durft te beschouwen. Navajo- en Hopi-dichters spraken. Ze lieten hun stemmen samenvallen met de wind, wat praktisch was, want een microfoon was er niet. Mijn woorden, vertaald door Annemarie en uitgesproken door een lokale dichter met een stem die klonk alsof hij de rotsen persoonlijk kende, zweefden tussen het avondlicht en de rotsformaties. Alsof ze even mochten rusten. Alsof ze niet hoefden te presteren. Alsof ze begrepen waren. En dat was misschien het grootste wonder: dat iets wat je zelf geschreven hebt, mooier klinkt als iemand anders het zegt. Het was zó Annmarie — om woorden te laten reizen, om poëzie letterlijk over grenzen te dragen, tot in het hart van een plek waar taal en aarde elkaar raakten. Rust in vrede, Annmarie, je zal nooit ver weg zijn. Nooit. Bart Stouten

‘Us’ van Tony Mafia stelt Annmarie Sauer voor met Tony op de achtergrond (Chloride, Arizona)